Lotte Tjallingii
Een wereld van macht en overgave
Zou ze net wat spul hebben gehaald? Samen met mijn collega van het GGZ-team waar ik als ANIOS werk, treffen we haar aan bij haar voordeur. Eind 30, goudkleurig schoudertasje, blonde lokken waar haar eigen zwarte haarkleur doorheen schemert. Ze heeft niet gereageerd op onze berichten maar we zijn gelukkig toch welkom binnen.
Ik neem plaats op een rood stoeltje dat ik haast niet durf aan te raken. Een doos met half opgegeten stukken pizza salami steekt net onder de bank uit. Haar kaken wrijven af en toe ritmisch over elkaar en haar linkerhand gaat obsessief door haar lange steile blonde haar. Ze kijkt ons aan met een lieve glimlach, maar haar gedachten zijn niet hier.
Na een paar minuten gaat haar ene telefoon; ‘Haai schat, kom je effe naar beneden?’. We zijn nog in gesprek maar ik realiseer me dat ze haar coke dealer moet betalen. ‘Moet je even naar beneden toe?’ vraag ik haar. Ze knikt snel ja en loopt met een briefje van 50 euro het portiek in. Ik kan het niet laten om even door de rode vitrage te gluren naar de auto die voor de deur staat. Geen Porsche maar een saaie grijze auto met twee doodnormale jonge jongens voorin.
Ze komt weer naar boven, snel keer ik terug naar het rode stoeltje. We stellen haar een paar vragen, maar ze loopt het balkon op, met een aansteker in de hand. Het spul moet gerookt worden. We zijn er om haar behandelplan ten aanzien van medicatie en detox te bespreken. Maar doelen heeft ze eigenlijk niet…
‘Ik voel me heel machteloos als hulpverlener. De verslaving heeft haar volledig in zijn greep’
Ze was 14 jaar clean maar sinds een paar maanden gebruikt ze weer. Ze kan me niet uitleggen wat de trigger is geweest. Ze had gewoon zin, en nu vindt ze het veel te lekker om te stoppen. Ja, in de toekomst misschien, maar nu? Nee, nu niet… Ze weet dat ze het risico loopt om haar sociale contacten en haar woning te verliezen. Weegt dat op tegen de zucht? Ze verwoordt het zelf heel helder; het zijn twee verschillende weegschalen en die kun je niet met elkaar vergelijken. Dan gaat haar andere telefoon, weer een mannenstem; ‘Ben je nu vrij?’. ‘Ja’ antwoordt zij. ‘Dan kom ik zo langs.’
Ze zal hem ontvangen in haar rood satijnen bed. Haar slaapkamer verwijst naar een wereld van macht en overgave. Rondslingerende attributen in huis doen denken aan ‘Fifty shades of grey’. Ondertussen vraag ik mij af hoe de rollen werkelijk verdeeld zijn hier. Wie heeft er nu eigenlijk de macht? Ik voel me in ieder geval heel machteloos als hulpverlener. De verslaving heeft haar volledig in zijn greep. Hoe kan zij die domineren? Nog voordat haar bezoeker op de stoep staat, staan mijn collega en ik weer buiten. Ik denk aan de lange wachttijden in de GGZ. Misschien moeten wij in dit geval ook durven loslaten en onszelf volledig overgeven?