Marieke Bioch-Abbink

Marieke Bioch-Abbink

Gezien worden, gezien zijn

Psychiater Marieke Bioch-Abbink ziet ’s ochtends een jongen op het perron die ’n ontspannen indruk maakt. Later die dag leert ze meer over hem.

Dinsdagochtend 6.54 uur. Slaperig sta ik op het station, wachtend op de trein en op wat de dag zal brengen. In elk geval gesprekken met patiënten, met verhalen die raken, maar ook met routines die vermoeien. Ik scrol op mijn telefoon en kijk op. Dan zie ik jou. Jongeman, spijkerbroek, linnen overhemd, bril, rugzak losjes over je schouder. Je haalt je hand even door je haar en kijkt om je heen. Je maakt een ontspannen indruk. Met een heldere blik staar je de wereld in. Vol levenslust, nieuwsgierigheid en enthousiasme.

Student schat ik zo in. Eveneens wachtend op de trein, onderweg naar je studie, je studiegenoten, een studentenvereniging wellicht. Het grootste deel van je leven nog voor je met mogelijkheden en kansen. Een gevoel van jaloezie overvalt me. De vrijheid die het leven van een student met zich meebrengt mis ik. Elke ochtend opstaan zonder te weten wat die dag je gaat brengen. Je bestemming is nog onbekend, de reis een avontuur en een definitieve richting is nog niet gekozen. De trein is inmiddels gearriveerd en met licht melancholische gevoelens zie ik hoe je een deur verderop instapt.  

‘Een gevoel van jaloezie overvalt me. De vrijheid die het leven van een student met zich meebrengt mis ik’

Dinsdagochtend 9.00 uur. De eerste bak koffie heb ik op, m’n werkcomputer opgestart en mail gecheckt. Vluchtig werp ik nog een blik op m’n scherm; m’n volgende patiënt wacht. Ik loop naar de wachtkamer en zie jou. Jongeman, spijkerbroek, licht gekreukt linnen overhemd, bril, rugzak naast je op de grond. Ik noem je naam, vraag of je iets te drinken wilt en neem je mee naar mijn spreekkamer. Je oogt nu gespannen, angstig zelfs. Ik kijk je aan en nodig je uit te vertellen wat er in je omgaat. Je zucht diep en slikt. Er verschijnen tranen.

Dan begin je te praten. Aarzelend, bedachtzaam, terughoudend. Je vertelt hoe je gegijzeld wordt door angst. Je bent altijd gespannen, bang, met momenten waarop de angst uitmondt in paniek. Je verkrampt voor mijn ogen en gaat verzitten. Angst voor het donker, om te falen, voor wat mensen van je vinden. Angst om het leven ten volle te leven. Het put je uit en isoleert je. Je bent ten einde raad, weet niet hoe je verder moet. Ik luister naar je, je verhaal raakt me. Ik probeer je hoop aan te reiken; hoop op verandering, op een andere toekomst, met rust en vrijheid. We ronden het gesprek af en maken een nieuwe afspraak. Je staat op en loopt naar de deur. Ik kijk je na, met empathie. Vanmorgen zag ik je, pas nu heb ik je echt gezien. 

Deze blog schreef Marieke Bioch-Abbink vorig jaar voor de Arts en Auto Schrijfpoli. Meedoen aan de (gratis) schrijfpoli van 2026 op 16 november? Aanmelden met een blog kan tot 21 september.


 

Delen