Bas Smallenbroek
Graaiers?
Vanmorgen had ik even een brok in mijn keel. Nu pleeg ik niet bij elke gelegenheid de doos met tissues te plunderen. Professionele afstand is een groot goed. Juist in dat woord ‘professioneel’ zit hem misschien wel de kneep.
Vanmorgen zat ik tegenover een tandarts. Het huilen stond hem nader dan het lachen en gaandeweg ons gesprek gaf hij het gevecht tegen de tranen op.
Wij kennen elkaar al jaren en ik ken hem niet anders dan als een bevlogen, om niet te zeggen bezeten professional die in zijn praktijk steeds bezig is om de geleverde zorg verder te verbeteren. Gisteren is er iets bij hem geknapt toen een patiënt hem aansprak op het feit dat hij nieuwe schoenen aan had. Dat kon er blijkbaar wel af sinds dat gedoe met die tarieven, was de teneur van het verhaal.
Dit was niet de eerste keer. Het is dit afgelopen jaar over van alles gegaan. Over zijn kleding, over zijn vakanties, over zijn auto. Over alle materiële zaken die een patiënt op enigerlei wijze kan zien.
Deze gedreven man voelde zich op zijn ziel getrapt als integere beroepsuitoefenaar. Neergezet als graaier en bij voorbaat schuldig bevonden.
Hij heeft eerst zijn schouders erover opgehaald. Daarna zocht hij troost op de brede schouders van zijn vrouw. Tot gisteren iets knapte. De miskenning van zijn identiteit als bevlogen tandarts bracht hem er bijna toe de deur achter zich dicht te doen, naar huis te gaan en met zijn zoontje te gaan spelen. Hij deed het niet.
Heel professioneel heeft hij zijn spreekuur voltooid. Met dezelfde professionaliteit die al die jaren onder zijn handelen heeft gelegen.
Hij vertelde te overwegen om te emigreren. Hij en zijn vrouw hebben gisteravond voor het eerst internet afgestruind op zoek naar informatie.
Wat is er toch mis in dit land dat we bevlogen mensen in de zorg zover van ons vervreemden dat ze zelfs overwegen hun heil elders te zoeken? Jazeker, er kan en moet veel veranderen in de zorg. Hoe we dat ook vorm geven, het kan alleen met mensen die van iets gewoons iets buitengewoons willen maken.
4 reacties
Zeer herkenbaar. Velen raken volledig gedemoraliseerd door cultuur van wantrouwen, controle en dictaten van CVZ, NZa en VWS.
Sprak laatste weken meerdere collega’s die overwegen te stoppen als zelfstandig gevestigd psychotherapeut. De meest recente plannen worden als vernederend en kapotmakend ervaren: Per 01 januari wordt de psychotherapeut gelijkgesteld aan de GZ-psycholoog, zowel naar inhoud als bekostiging van werkzaamheden in de ‘basis-ggz’. Na 18 jaar mag ik, als het aan IGZ ligt, als vrijgevestigd psychotherapeut geen ‘specialistische ggz’ meer doen.
Voor de vrijgevestigde psychotherapeut betekent dit per 2014:
1) Van onderaf massale concurrentie van 1e-lijnspsychologen;
2) Van bovenaf restricties, want geen ‘specialistische zorg’ meer.
3) Verlaging van het tarief met ongeveer 25% door maximeren basis-ggz DBC tot 799 minuten.
Iemand een idee hoe ik gemotiveerd en dienstbaar mijn ambacht kan blijven uitoefenen?
Henk Kik
27 mei 2013 / 10:17Iedereen krijgt in zijn werk met fijne en met vervelende reacties te maken. Voor zorgverleners is dit wellicht nieuw. Vroeger zei de patiënt ja en amen en werd de zorgverlener nogal eens op een voetstuk gezet. Nu zijn er negatieve en brutale patiënten die hun mond opentrekken. Waarom laten zorgverleners zich hierdoor zo uit het veld slaan? Waarom trekken ze het zich persoonlijk aan? Als je niet fraudeert, als je niet graait, als je je werk met passie doet, dan gaat het toch niet over jou? Het lijkt me ook dat er nog heel veel dankbare en vriendelijke patiënten overblijven. Kijk daar naar, haal daar je energie uit. We moeten het met elkaar leuk blijven houden.
Eva
27 mei 2013 / 10:28Senatores boni viri, senatus autem mala Bestia…….
Johan Bruining
27 mei 2013 / 21:23@Eva, er is een verschil tussen professioneel omgaan met goed gebekte cliënten, en botweg gedemoniseerd worden.
Ik denk dat deze blog hierover gaat.
Ook voor professionals is het een vaak gebruikte strategie om, in het kader van omgaan met negatieve ervaringen, toch vooral te focussen op de positieve aspecten in het vak.
Soms is echter het adagium “we moeten het met elkaar leuk blijven houden” niet meer dan een holle frase voor een kapot gemaakte professional.
Ook ik ken veel bevlogen, betrokken collega’s die als huisarts hun heil elders zoeken. Het zijn er niet weinig.
E.Kriek
27 mei 2013 / 22:44