Graaiers?

Vanmorgen had ik even een brok in mijn keel. Nu pleeg ik niet bij elke gelegenheid de doos met tissues te plunderen. Professionele afstand is een groot goed. Juist in dat woord ‘professioneel’ zit hem misschien wel de kneep.

Vanmorgen zat ik tegenover een tandarts. Het huilen stond hem nader dan het lachen en gaandeweg ons gesprek gaf hij het gevecht tegen de tranen op.

Wij kennen elkaar al jaren en ik ken hem niet anders dan als een bevlogen, om niet te zeggen bezeten professional die in zijn praktijk steeds bezig is om de geleverde zorg verder te verbeteren. Gisteren is er iets bij hem geknapt toen een patiënt hem aansprak op het feit dat hij nieuwe schoenen aan had. Dat kon er blijkbaar wel af sinds dat gedoe met die tarieven, was de teneur van het verhaal.

Dit was niet de eerste keer. Het is dit afgelopen jaar over van alles gegaan. Over zijn kleding, over zijn vakanties, over zijn auto. Over alle materiële zaken die een patiënt op enigerlei wijze kan zien.

Deze gedreven man voelde zich op zijn ziel getrapt als integere beroepsuitoefenaar. Neergezet als graaier en bij voorbaat schuldig bevonden.

Hij heeft eerst zijn schouders erover opgehaald. Daarna zocht hij troost op de brede schouders van zijn vrouw. Tot gisteren iets knapte. De miskenning van zijn identiteit als bevlogen tandarts bracht hem er bijna toe de deur achter zich dicht te doen, naar huis te gaan en met zijn zoontje te gaan spelen. Hij deed het niet.

Heel professioneel heeft hij zijn spreekuur voltooid. Met dezelfde professionaliteit die al die jaren onder zijn handelen heeft gelegen.

Hij vertelde te overwegen om te emigreren. Hij en zijn vrouw hebben gisteravond voor het eerst internet afgestruind op zoek naar informatie.

Wat is er toch mis in dit land dat we bevlogen mensen in de zorg zover van ons vervreemden dat ze zelfs overwegen hun heil elders te zoeken? Jazeker, er kan en moet veel veranderen in de zorg. Hoe we dat ook vorm geven, het kan alleen met mensen die van iets gewoons iets buitengewoons willen maken.

Delen