Susanne Bakker

Susanne Bakker

geneeskundestudent

Meekijken of meedoen

Susanne Bakker, vijfdejaars geneeskunde, mocht tijdens een coschap ’s ochtends meedoen en ’s middags op de kruk zitten.

Bij het koffiezetapparaat vraag ik, tijdens mijn coschap gynaecologie, aan een aios of ik mee mag kijken met haar poli. “Meekijken niet”, zegt ze. “Meedóen wel.” We spreken af dat ik nieuwe patiënten zelfstandig zie en de klacht in kaart breng.

De eerste patiënt blijkt al jaren last te hebben van hevige menstruaties, zonder dat er ooit een oorzaak voor is gevonden. Ik vraag naar de impact op haar leven. Ze vertelt dat ze zich elke maand ziek moet melden op haar werk. Tranen staan in haar ogen, er is weinig begrip van haar omgeving.

‘Op de euforie van vanochtend kan ik nog even teren’

Als de aios erbij komt, vat ik kort samen wat we besproken hebben. De patiënt geeft toestemming dat ik mag starten met het lichamelijk onderzoek. Ik heb pas een paar keer een echo gemaakt, dus ik begin met gezonde spanning. Yés! Gelukkig krijg ik alles snel in beeld. “Dankjewel dat jullie de tijd namen”, zegt de patiënt aan het einde van het consult. “Ik voelde me gehoord, door jullie allebei.”

De rest van de ochtend mag ik bij alle patiënten de echo maken. Telkens lukt het weer. Met de aios bespreek ik aan het eind vrolijk de feedback. Ik heb deze ochtend zó veel geleerd!

Na de lunch sluit ik nog vol adrenaline en enthousiasme aan bij een oudere gynaecoloog. Zijn poli verloopt anders: patiënten komen binnen, worden onderzocht en vertrekken weer, zonder dat ik de ruimte krijg iets te doen.

Ik zit de hele middag op de kruk. Het contrast is groot. Gelukkig heb ik gezien hoe het ook kan. Op de euforie van vanochtend kan ik nog even teren. Meekijken levert je een dag op. Meedoen levert je een vak op.

Delen