Bram van Ooijen

Bram van Ooijen

geneeskundestudent

Meer dan een casus

Geneeskundestudent Bram van Ooijen is als coassistent vooral druk bezig met zijn eigen ontwikkeling tot hij de verwarde blik van een patiënt vangt.

Een patiënt van ongeveer mijn leeftijd. Hij ligt op een brancard en wordt vanuit de ambulance de Spoedeisende Hulp opgereden. Suf, met een ademhaling die te diep en te snel gaat voor iemand die stilligt. De dagen ervoor dacht hij dat hij een griepje had. Hij was vermoeid, had veel dorst en moest steeds naar de wc. Deze ochtend was hij nauwelijks nog wakker te krijgen. Een ontregelde diabetes, zonder dat hij wist dat hij diabetes had.

En wat doe ik, als coassistent? Ik sta erbij en kijk ernaar. Ik zie hoe de arts overlegt, hoe de verpleegkundige snel een infuus regelt en in mijn hoofd loop ik na wat ik in de studieboeken heb geleerd. Ik wil alles wat ik hier zie snappen en onthouden. Tegelijkertijd wil ik niet dom overkomen: de juiste vragen stellen, laten zien wat ik kan, meedraaien alsof ik hier hoor.

Hij kijkt me aan met een verwarde blik

Ik denk dat iedereen die stage of coschappen loopt dit wel herkent. Of je nu meekijkt op de OK, iemand leert wassen op de afdeling of een intake oefent: je bent vooral druk met jezelf, met je eigen ontwikkeling. En dat is ook logisch. Je bent er tenslotte om te leren.

Maar dan kijkt hij me even aan, met een verwarde blik. En ineens zie ik niet de casus, maar de jongen. Iemand die vanochtend nog dacht dat hij griep had, en nu hoort dat hij de rest van zijn leven insuline gaat spuiten.

Ik zie hoe de behandeling verloopt. Ik probeer de behandelstappen te onthouden. En ik besef dat er achter elke casus een mens schuilt.

Op vrijdag een mail ontvangen met de nieuwste blogs en artikelen? > Aanmelden voor de nieuwsbrief

Delen