Nadia Thiel
Mijn patiënt, haar zoon
Twee dagen geleden vindt ze haar zoon bungelend aan een touw in de schuur. Hij leeft nog. Ze tilt hem omlaag, zet hem op een stoel en rent weg om water te halen. Als ze terugkomt, ziet ze in zijn ogen hoeveel pijn hij heeft. In paniek belt ze 112. Zijn toestand is kritiek. Vandaag wordt hij overgeplaatst naar het universitair medisch centrum. 27 jaar is hij, mijn patiënt. Ik zag hem wekelijks voor psychotherapie.
Nu bel ik zijn moeder. Ze begroet me met een felheid die me raakt. ‘Als jij me eerder had gebeld, dan had ik je kunnen vertellen hoe wanhopig hij was’, zegt ze. ‘Hij sliep soms dagen niet.’
‘Je mag zeker niets zeggen over jullie gesprekken, of wel?’ Dat klopt. En ik mompel iets over de wet. Ik heb me te houden aan mijn beroepsgeheim, dat zelfs blijft gelden tot na het overlijden van een patiënt. Ik voel het bloed naar mijn wangen stijgen. Alsof ik mezelf nu een beetje verraden heb.
‘Is dat het? Bel je om te vragen of hij nog leeft?’ Haar irritatie is hoorbaar, maar ze herpakt zich. ‘Ik snap het wel hoor. Jij doet ook maar je werk. Hoe vaak ik niet heb gezegd dat die jongen traumatherapie nodig had. EMDR of zo. Dat doen jullie toch ook?’
‘Suïcidaliteit signaleren behoort tot de basisvaardigheden van mijn vak. Toch zag ik dit niet aankomen’
Dan wordt haar stem zachter. ‘Maak je niet ongerust. Ik hoef ook niet alles te weten. Maar waarom zegt niemand het mij als jullie ook niet verder met hem komen. Ik kan veel hebben, maar niet dít.’
Ik slik. Voel haar verdriet en machteloosheid. Als therapeut had ik ook willen weten wat er werkelijk in hem omging. Suïcidaliteit signaleren behoort tot de basisvaardigheden van mijn vak. Toch zag ik dit niet aankomen. Ik voel de schuld in mijn maag zakken.
Alsof ze aanvoelt waar ik over pieker onderbreekt ze mijn gedachten. ‘Als iemand had moeten weten wat er in hem omging dan was het de psychiater wel. Die van de intake. Lekker makkelijk afschepen met je pillen en mij niet bellen.’
De schuld ligt bij de ander. De hulpverlener zonder gezicht. Het maakt dit gesprek voor mij net iets draaglijker. Waar ik me later opnieuw schuldig over zal voelen.
‘Ik wil u sterkte wensen,’ zeg ik. Er valt weinig meer te zeggen.
‘Ja, bedankt,’ zegt ze. Ik hoor niet of ze het meent. Dan kaatst ze de regels aan me terug: ‘Verwacht van mij geen updates over zijn toestand. Dat mag niet van míjn wet.’
1 reactie
De kwetsbaarheid die Nadia toont in dit stuk, is ongelofelijk mooi en getuigt van hulpverlening vanuit het hart. Een kreet die je veel hoort, maar in de praktijk zijn tol eist.
Roos sewnath
28 januari 2026 / 14:14