Nieuwe patiënt?

“Deze patiënt doet het niet meer, mag ik een nieuwe?”

Natuurlijk heb ik dat nooit letterlijk iemand horen zeggen. Dat zou te absurdistisch zijn. Het is een vraag voor in het theater, niet voor in een overlegruimte of koffiekamer.

Toch is dit de ondertiteling van gesprekken die ook in die ruimtes plaatsvinden. Niet tussen acteurs, maar tussen zorgprofessionals.

In vele varianten wordt besproken dat een behandeltraject dreigt vast te lopen, actueel is vastgelopen of ergens in het moeras der teleurstellingen verdwenen is. In die gesprekken draait het steeds om de patiënt. Dat is mooi, zou je zo zeggen. Zorg hoort immers te draaien rond de patiënt. Dat klopt op zich.

Voor het prachtige Engelse gezegde ‘it takes two to tango’ is mij nog geen even prachtige Nederlandstalige variant bekend. Er is altijd sprake van twee partijen in een behandelproces. De vraag die ik steeds mis in die gesprekken gaat niet over de patiënt. Die vraag is gericht op de zorgprofessional en varieert van: ‘wat heb jij nodig om met deze patiënt de behandeldoelen te bereiken’ tot ‘wat bij jou zorgt ervoor dat je deze categorie patiënten zo lastig vindt?’

Wanneer een dergelijke vraag ontbreekt, is het uiteindelijk niet zo moeilijk om de schouders op te halen en over te gaan tot de orde van de dag. Daar wacht weer een nieuwe patiënt. U voelde hem ongetwijfeld al aankomen. Op zo’n manier draagt een onbevredigend verlopen behandeltraject minder bij aan de inhoudelijke of persoonlijke ontwikkeling van de zorgprofessional dan mogelijk en wat mij betreft wenselijk zou zijn. Heel eerlijk gezegd, denk ik dat de meeste zorgprofessionals die prikkelende vraag juist waarderen. Het helpt hen zich verder te ontwikkelen ten dienste van die ene patiënt en van al diegenen die nog zullen volgen.

Delen