Yasmina Zedday-Salim
Regels boven medemenselijkheid
“Op 3 december, mijn verjaardag, ben ik er niet meer. Dat heb ik al besloten. Iedereen weet ervan; de huisarts heeft alles al vastgelegd.” Aan het woord is een cliënt, 53 jaar oud. Ze is zojuist opgenomen in het verpleeghuis. Over zes weken staat de euthanasie gepland. Enkele maanden geleden is ze gediagnosticeerd met een progressieve spierziekte. Na de diagnose verkocht ze haar creatieve workshopbedrijf. Op de achtergrond van haar telefoon is een mooie foto te zien van haar huwelijk, dat enkele maanden geleden op Ibiza plaatsvond.
Onze stagiaire voert het intakegesprek in een kale kamer. Ik houd me bewust op de achtergrond. “Ik vind het belangrijk om nog zoveel mogelijk zelf te doen”, zegt de cliënt. “Ik heb een speciale, op maat gemaakte sta-op-stoel via de verzekering. Die helpt me om zelfstandig te gaan staan, zodat ik enkele stappen kan zetten. Dat geeft een geruststellend gevoel, want ik krijg paniekaanvallen als ik me niet kan verplaatsen. Mag ik de stoel hiernaartoe verhuizen?”
Dat ze nog maar zes weken te leven heeft, doet er niet toe
We stemmen het af met de zorgverzekeraar. Dat zou toch een kwestie van een telefoontje moeten zijn? Maar mijn collega, verbaal sterk en geduldig, is meer dan een uur in gesprek met medewerkers van de verzekeraar. Uiteindelijk volgt een ‘nee’, want de cliënt heeft nu een WLZ-indicatie. Dat ze nog maar zes weken te leven heeft, doet er niet toe.
Mijn collega hangt op en haar ogen vullen zich met tranen. “Dit is zo oneerlijk. Het lijkt alsof ze liever hun beleid verdedigen dan helpen.” Ik ken het gevoel. Dit is niet de eerste keer. Het komt steeds vaker voor. Het voelt alsof instanties regels belangrijker vinden dan medemenselijkheid en efficiëntie.
Terwijl we naar een alternatieve oplossing zoeken, blijft de cliënt wachten, in haar kale kamer, zonder het hulpmiddel dat haar laatste weken iets draaglijker zou kunnen maken.