Maartje Huitink

Maartje Huitink

Dierenarts

Surf’s Up

Dierenarts Maartje Huitink staat als beginner op een surfplank en ziet paralellen met de start van haar loopbaan.

Heb jij weleens op een surfbord gestaan? Ik nog nooit. En dus sta ik nu aan de rand van het strand mijn slippers uit te trekken. Het koele, zwarte Taiwanese zand plakt aan de bal van mijn voet, terwijl ik richting een lukraak uitgekozen surfschool loop. Voor het eerst sinds ik een half jaar geleden afstudeerde als dierenarts ben ik op reis en ik dompel mijzelf onder in nieuwe ervaringen. Vergelijkbaar met de start van mijn carrière, eigenlijk. Mijn instructrice voor de dag knijpt ter begroeting stevig in mijn hand. Het is tijd voor mijn allereerste surfles.

We beginnen bij de basis. Op het droge welteverstaan, maar ik begin al snel nattigheid te voelen. Het ruwe surfbord schaaft over mijn knieën terwijl ik probeer vloeiend op te springen en de juist positie aan te nemen. En dan moet ik ook nog peddelen van tevoren. Oh, en de juiste golf uitkiezen. Huizenhoge golven zijn voor de professionals. Als een groentje als ik daarop probeert te surfen, betekent dat gegarandeerd zout happen.

Wiebelig

Dan is het tijd voor het echte werk. Dapper sjouw ik mijn surfbord richting de zee. Eenmaal in het water kom ik erachter dat je – als je net begint met golfsurfen – meer tijd náást het surfbord doorbrengt, dan dat je er daadwerkelijk op staat. Gelukkig krijg ik hulp. Mijn instructrice wijst me op geschikte golven en geeft mijn surfbord een zetje.

Onder aanmoediging van haar luide ‘stand up, stand up, stand up’, kom ik – ongeveer rond poging 20 – voor het eerst wiebelig overeind en surf daadwerkelijk een paar meter, richting het strand. Dan verlies ik mijn balans en klap ik met een grote, trotse grijns de zee in.       

Paralellen carrière

Een paar uur later lig ik moe maar voldaan op het strand. Ik proef de zoete smaak van het speciale surfersdrankje (extra elektrolyten) op mijn tong en denk na over de parallellen tussen de surfsessie en mijn jonge carrière als zorgprofessional. Als je net begint met werken, lukt het niet meteen om op huizenhoge golven te surfen.

“Als je net begint met werken, lukt het niet meteen om op huizenhoge golven te surfen”

Je start met een eenvoudige casus – het vaccineren van twee lieve labradors en breidt je werkzaamheden langzaam uit. Je oefent op het droge en je surfbord krijgt tijdig een zetje – je voert samen met je collega een keizersnede bij een koe uit. Ineens sta je voor de eerste keer rechtop – je hebt zelfstandig de baarmoeder gesloten. De keer daarop val je weer om en drink je liters zout water. Je armen worden moe, je buikspieren trillen en je twijfelt of het je ooit gaat lukken – de baarmoeder scheurt uit en je collega komt je helpen…

Je baalt als een stekker dat je het niet voor elkaar krijgt. Maar je probeert het de volgende keer opnieuw, zet je hechting onder een iets andere hoek en de wondranden sluiten weer netjes op elkaar aan.

Ik kom tot de conclusie dat het er in de zorg vooral om gaat dat je iedere keer weer terug op je surfbord klimt. Voor je het weet surf je de huizenhoge golven. En die keizersnede? Die doe je volledig alleen.    

           

Delen