Taboe

In het begeleiden van patiënten gaat het vaak over cognities. Om precies te zijn gaat het dan over de cognities van de patiënt. Dat is natuurlijk maar een deel van het verhaal. Communicatie is tweerichtingsverkeer, ook als het om cognities gaat. Dat is een hele subtiele vorm van communicatie.

Zo heeft elke behandelaar een beeld van zichzelf. Ook heeft elke behandelaar een idee van wat verstaan mag worden onder goede zorg. Die beelden zijn ook gewoon cognities. Daarmee zijn ze niet fout of goed. Ze zijn wel een gegeven om rekening mee te houden.

Die beelden kunnen bijdragen aan het plezier van het werk van alledag, ze kunnen datzelfde werk ook onnodig zwaar maken.

Een mooi voorbeeld is voor mij het taboe op fouten. Ik ken veel artsen die van zichzelf vinden dat ze geen fouten horen te maken. Dat is een haast onmenselijke druk die iemand zichzelf oplegt, hoe nobel het streven ook is. Zulke cognities kosten energie en kunnen het werk zwaarder maken dan nodig is.  Sterker nog: door het gevoel geen fouten te mogen maken kan de situatie ontstaan dat u ‘vergeet’ fouten met elkaar als collega’s te delen. Opdat die ander uw fout niet zelf ook hoeft te maken om ervan te kunnen leren.

De Canadese arts Brian Goldman heeft hierover een prachtig verhaal gehouden. Via onderstaande link is het te zien. Treffender dan hij het doet kan ik het niet verwoorden:

Delen