Doutsje Idzenga

Doutsje Idzenga

Thuiskomen

‘Patiënte werd overgeplaatst naar een centrum voor geriatrische revalidatiezorg’. Ik lees de brief van mijn collega. Het is allemaal zo vertrouwd dat het bijna pijn doet. En dan het besef dat mijn werk hier nu begint. Na jaren degene te zijn geweest die patiënten overplaatst, ben ik plotseling de ‘ontvanger’. En ik heb geen idee hoe dat moet.

Een week eerder. Ik loop dit verpleeghuis binnen voor een sollicitatiegesprek. Na twintig jaar in het ziekenhuis sta ik op het punt mijn OK-pak en witte jas te verruilen voor… Ja, waarvoor eigenlijk? Een T-shirt en spijkerbroek? Een man schuifelt langs met een rollator. Mijn hartslag gaat omhoog. Daar heb je zo iemand. Hoe noemen ze die hier? Cliënt? Bewoner? Ik moet wel aan meer gaan wennen dan de kleding.


En dan het besef dat mijn werk hier nu begint


Verwachtingsvol kijkt ze me aan. “Bent u de arts?” Ik knik. “Gaat u mij revalideren?” Ik wil zeggen dat ik spoedeisende hulparts ben. Dat ik verstand heb van de breuken die ze heeft. Van de operatie die ze gehad heeft. Van het gips om haar been. Maar dat ik niets weet van revalidatie. Ik hoor mezelf iets zeggen over een team van behandelaren, een MDO en de verwachting dat het allemaal een week of drie gaat duren. Daar wordt ze blij van.

“Drie weken?! Ik geef een feestje als dat zo is!” Anders ik wel, denk ik. Ze moet terug naar een huis met vier trappen, waar zo’n beetje alles wat ze nodig heeft op een andere verdieping zit. Naar een man die
ondanks zijn pensioen vaak op reis is. En thuiszorg? Daar moet ze al helemaal niet aan denken. “Die komen je vertellen wat je moet doen. Daar ben ik veel te eigenwijs voor.”


Gelukkig, denk ik, nog iemand die eigenwijs is


Gelukkig, denk ik, nog iemand die eigenwijs is. Want dat moet ik wel zijn om mijn vertrouwde werk en positie in het ziekenhuis te verruilen voor een plek in het verpleeghuis. Weg goed salaris. Weg status. Toch voelt het als de juiste keus. Want niet alleen mijn cliënt verlangt naar huis. Ik, haar arts, doe dat óók. Het ziekenhuis voelt al jaren niet meer als thuis. Alles lijkt er steeds sneller te gaan. Of ik word trager.

Het doet de naam eer aan, een huis vol zieken. Ik ben liever in een huis vol mensen. En wie weet is dit het dan, het verpleeghuis, waar je naartoe wordt overgeplaatst om thuis te komen.

Delen