Britt de Winter

Britt de Winter

Tussen collegezaal en savanne

Diergeneeskundestudent Britt de Winter leerde tussen de buffels in de ongerepte natuur van Zimbabwe: niet elk probleem heeft een handleiding.

“Allemaal weer in de jeep!’’ Met die instructie van de dierenarts haasten we ons als groep richting het voertuig. Vol adrenaline, en nog met een bloedbuisje in mijn hand, sta ik midden in de Afrikaanse ongerepte natuur. Naast mij ligt een slapend dier met de bijnaam ‘zwarte dood’. Ik voel mij piepklein. Gewapend met mijn stethoscoop voer ik een gezondheidscheck uit op dit enorme dier. Als het indrukwekkende dier langzaam begint te bewegen, is het tijd om snel weer op veilige afstand te komen. 

Als klein meisje had ik één droom: Zimbabwe bezoeken. Als kind was ik gefascineerd door olifanten. Na het lezen van een boek over een meisje in Zimbabwe wist ik: daar moet ik ooit heen. Niet omdat ik wist waar Zimbabwe lag, maar omdat het voelde als een land van avontuur en vrijheid. En niet onbelangrijk: ik kon daar die majestueuze grijze reuzen vinden. Jaren later stapte ik in het vliegtuig naar Zambia voor een wildlife-cursus, en reisde ik door naar Zimbabwe. Als bachelor student diergeneeskunde had ik nog nooit bloed geprikt bij een levend dier. Nu stond ik naast een buffel met een buisje bloed. 

‘Tussen de buffels leerde ik dat niet elk probleem een handleiding heeft’

Terwijl mijn hart nog bonsde van adrenaline, ging mijn gedachte naar de collegezaal thuis. In onze medische wereld draait alles om protocollen en efficiëntie. Dit is natuurlijk erg waardevol en essentieel. Maar tussen de buffels leerde ik dat niet elk probleem een handleiding heeft. Waarneming en geduld zijn soms de krachtigste gereedschappen. De wilde dieren leerden mij om op het juiste moment te handelen en af te gaan op intuïtie. Dit liet een leeuw ons een paar dagen daarvoor ook beseffen: tijdens het darten klom hij in een boom. Het dartproces werd daardoor een stuk moeilijker, en liet ons zien hoe weinig je soms kunt plannen. Het was een kleine, maar krachtige les: soms moet je gewoon loslaten. 

Precies dat gevoel: loslaten, observeren en improviseren, leerde ik in Afrika op nog een grotere schaal. Het buiten de lijntjes kleuren werd tastbaar. De cursus duurde maar tien dagen, alleen het leven daar, zo anders en onvoorspelbaar, gaf mij nieuwe inzichten. Vergezeld door een rat en een vleermuis in onze tent en zonder WiFi voelde ik me juist enorm thuis. 

En de buffel? Die ontwaakte rustig en wandelde terug naar de groep. Hij vervolgde na een kleine onderbreking weer zijn eigen pad. Misschien moeten wij dat ook wat vaker proberen. 

Deze blog schreef Britt de Winter eerder voor de Arts en Auto Schrijfpoli. Meedoen aan de (gratis) schrijfpoli van 2026? Aanmelden (vóór 21 september) kan hier

Delen