Ashwin Manja
Tussen impact en intentie

Geneeskundestudent Ashwin Manja is geraakt door een opmerking van een medewerker over zijn naam. “Door het gesprek aan te gaan haal je vraagtekens en aannames uit de lucht.”
De eerste dag van een coschap in het UMC Utrecht. De supervisor van de afdeling introduceert mij en ik stel mij voor: “Dag allemaal, ik ben Ashwin en ik sta de komende twee weken op jullie afdeling.” Een medewerker vraagt naar mijn achternaam. “Manja”, antwoord ik. “Oh, tuurlijk…’’, is de reactie. Overrompeld begin ik mijn naam te spellen: M-A-N-J-A. “Dat valt nog wel mee”, klinkt het oordeel.
‘Deze vaak kleine opmerkingen over mijn achternaam, raken me diep’
Het wordt even stil, waarna iedereen met de dag begint. Ik merk dat ik nog even over het voorval nadenk, maar het snel wegstop. Ik ga me maar inlezen in de patiënten van de afdeling. Dit is mijn natuurlijke coping geworden over de jaren heen. Als je over elke opmerking uitgebreid gaat reflecteren, kan je zo de hele dag bezig zijn.
Een paar minuten later komt de supervisor naar me toe en vraagt of ik er nog even over wil praten. Ik merk dat ik daar behoefte aan heb. In dat gesprek komt er ineens veel emotie bij me los. Ik leg haar uit dat ik helaas vaker vergelijkbare ervaringen heb. Of het nou om mijn naam of huidskleur gaat.
Gevoelig onderwerp
Voor mij is mijn naam een gevoelig onderwerp. Toen mijn vader mij na mijn geboorte aangaf bij de gemeente Amsterdam, werd mijn achternaam niet geaccepteerd. De oorzaak: een administratieve fout die de gemeente had gemaakt toen mijn vader naar Nederland was gekomen. Zij konden deze fout niet terugdraaien.
De enige optie was dat mijn ouders een verzoek bij de koningin indienden om mij de naam Manja toe te laten kennen. Dit zou mijn ouders een paar duizend euro kosten. Mijn ouders hebben dit principieel geweigerd. Drie weken na mijn geboorte verhuisden mijn ouders en ik naar Baarn. Hier zijn mijn ouders het proces gestart om mij mijn achternaam te geven. Pas na 1,5 jaar is dat gelukt, omdat een ambtenaar de onhoudbaarheid van deze situatie zag. Het kon alleen op mijn paspoort veranderd worden. Op mijn geboortecertificaat had ik geen achternaam. Dat is pas gecorrigeerd toen ik 16 jaar oud was.
Deze, vaak kleine opmerkingen, raken me diep. Het gaat om wie je bent als persoon. Je naam is je identiteit. Het is wie je bent en waar je vandaan komt.
‘Ik hoop dat we in onze steeds verder polariserende samenleving dit gesprek blijven aangaan’
Als je je bewust bent van de moeilijkheden waar veel mensen zoals ik mee te maken hebben gehad, is het beter te begrijpen waarom woorden zo hard kunnen binnenkomen. In mijn geval is het een bevestiging dat ik er niet bij hoor, dat ik anders ben.
Intentie
De intentie van mensen is vrijwel altijd anders, dat weet ik erg goed. De medewerker en ik zijn het gesprek aangegaan. Ze schrok toen ze begreep dat haar opmerking me zo had geraakt. Ze wilde mijn achternaam weten voor een overzichtsbord op de afdeling. Toen ik Manja zei, was haar intentie van de opmerking: “Tuurlijk, dat zeg je wel makkelijk maar ik heb geen idee hoe ik dat moet schrijven.” Toen ik het voor haar spelde, vond ze het wel meevallen, juist omdat het een eenvoudig te spellen naam is.
Door het gesprek aan te gaan haal je vraagtekens en aannames uit de lucht. Tegenwoordig is het erg makkelijk om bij elke opmerking te wijzen naar een boosdoener of mensen te bestempelen als racist. Maar de meeste mensen weten niet dat wat ze zeggen een grote impact kan hebben. De meeste mensen deugen en hebben geen slechte bedoelingen. Bewustwording en het gesprek blijven aangaan zijn de belangrijkste stappen om elkaar te begrijpen, daar ben ik van overtuigd.
Daarom deel ik dit verhaal met jullie. Ik hoop dat we in onze steeds verder polariserende samenleving dit gesprek blijven aangaan, zodat we elkaar niet verliezen.
1 reactie
Wow. Inderdaad, woorden doen ertoe. Maar veel belangrijker: waar komen die woorden vandaan?
Vanuit het luidruchtigste deel van het publieke debat, waar wantrouwen, ressentiment, pratende onderbuiken en culturele angst steeds vaker de toon zetten misschien?
Waar ‘ons’ versus ‘hun’ niet langer voor een open, democratische samenleving staat, maar voor een steeds smallere, defensievere identiteit?
Waar “aanpassen aan ons” geen uitnodiging tot deelname aan een rechtsstaat wordt , maar een eis tot conformiteit aan de hardste stemmen in het debat?
Dit vergroot natuurlijk de kloof die het zegt te willen dichten.
Misschien is de echte vraag anno 2026 : wie willen wij zelf zijn, als samenleving?
Dank voor de blog. Confronterend en eerlijk.
E.Kriek
14 februari 2026 / 22:28