Verwachtingenmanagement

Na afloop van een nascholingsworkshop kwam een huisarts naar mij toe. Hij had weinig tijd nodig om tot de kern van zijn betoog te komen. Hij herkende de onredelijke verwachting die hij zichzelf oplegde om met patiënten die langdurig zorg consumeren binnen een enkel consult het grote verschil te willen maken. Voor hem lag het echter nog iets scherper. In alle openheid vertelde hij dat het niet bereiken van dat doel hem een faalgevoel bezorgde. Zo sterk zelfs, dat wanneer hij in zijn middagspreekuur twee van dergelijke ervaringen had, hij moe en met een uitgewrongen gevoel naar huis ging.

De kwetsbaarheid van zijn verhaal was innemend en brak het ijs bij de collega-huisartsen die er inmiddels bij waren komen staan.

Een van hen gaf aan het gevoel te herkennen en voegde er aan toe dat hij dat faalgevoel zelfs ook had wanneer hij een patiënt had verwezen en deze na enige tijd terugzag op zijn spreekuur zonder dat de interventie veel verschil had gemaakt.

Zonder te willen overdrijven was mijn reactie dat mij zoiets een zware last leek om te dragen. Het geknik dat volgde kwam niet alleen van beide sprekers. Vrijwel alle omstanders knikten op een manier die niet alleen instemmend was, maar die ook enige herkenning in beide verhalen deed vermoeden.

Ik was verrast. Niet zozeer door het grote verantwoordelijkheidsgevoel. Wel door het zelfgekozen juk dat deze huisartsen zichzelf oplegden.

Grappig genoeg klonken zij zelf ook verrast. Alsof het hardop benoemen hen verraste door hoe zij zichzelf op het verkeerde been zetten. Er volgde een bevrijdende lach. De tweede spreker vervolgde lachend met; “Waarom doe ik dit eigenlijk? Rationeel weet ik dat het onzin is en toch voelt het als falen.”

De discussie die volgde was zowel begripvol als gloedvol, waarin huisartsen elkaar handvatten probeerden aan te reiken vanuit eigen ervaringen. Als toehoorder heb ik van die discussie genoten. Tegelijk bekroop mij ook de ironie van de situatie. In scholing wordt vaak stilgestaan bij het zogenaamde managen van verwachtingen. Bij wie? Bij de patiënt. De levendige discussie waarvan ik getuige mocht zijn liet zien dat verwachtingenmanagement inderdaad een belangrijke bijdrage kan leveren aan de wijze waarop zorg wordt ervaren. Door de zorgprofessionals.

Delen