Maarten Hoogveld

Maarten Hoogveld

Zoektocht naar zuiverheid

“The pure, the pure”, herhaalt ze, alsof ze in een horrorfilm zit en wij de enige overlevenden zijn die de code niet kunnen kraken. Mevrouw Linglish wil graag ‘pure vaseline’ en geen vaseline album.

Ik herken haar van een eerdere miscommunicatie. Toen vroeg ze om ‘the sewer’. Ze bleef maar schreeuwen: “The sewer, the sewer”, en ik begreep haar niet. Ik dacht dat ze het over het riool had, dus ik bracht haar naar de ingang van de toiletten in het gezondheidscentrum. Helaas bedoelde ze iets anders, namelijk ‘the newer’, de nieuwere verpakking van een pot Vichy. En nu dus over ‘the pure, the pure’.

Ik snap wel waarom de assistente mij erbij heeft geroepen. Expats nemen nu eenmaal moeilijk iets van ons aan. Soms vraag ik me af of ze in hun eigen land überhaupt wel apothekers kunnen vertrouwen. De grap is dat ze ook meteen ongeduldig worden, alsof je traag van begrip bent en zij ‘perfect English’ spreken.

Thuis ben ik dat wel gewend. Mijn Spaanstalige echtgenote kan er ook wat van als zij het heeft over een ‘koeling’ en de kinderen de boodschappen in de vriezer doen terwijl ze de koelkast bedoelt.


Vertrouwen expats überhaupt wel apothekers?


Ik begin uit te leggen dat vaseline album gezuiverd is; het is immers gedestilleerd en vrij van kankerverwekkende stoffen. Vaseline voor cosmetica is altijd gezuiverd, maar niet puur; het is een mengsel van koolwaterstoffen, bedoeld om de huid af te dekken. Het beschermt de huid tijdens het genezen tegen bacteriën. Het werkt ook hydraterend. We leveren het regelmatig af. “This is pure, this is really okay!” zeg ik.

Ze wijst op de achterkant, waar ‘petrolatum’ en ‘paraffine liquidum’ staan. “Is not pure”, zegt ze. Ze doet me nu denken aan Manuel uit Fawlty Towers en net als Basil voel ik een lichte frustratie opkomen. Ik geef het op. Wat ik haar geef, is vaseline, maar met een beetje paraffine voor de smeerbaarheid. Zonder die hulpstof zou het amper uit de tube komen.

Helaas hebben we geen versie met alleen petrolatum. Maar Kruidvat wel. Ik herinner me dat ik die juist dit weekend in de stad heb gezien, dezelfde potjes waarmee ik zo’n 40 jaar terug de velgen van mijn fiets insmeerde tegen de roest. “Kruidvat, is that a pharmacy?”, vraagt ze, alsof wij dat níet zijn. “Geef er je eigen naam aan, ze zijn goed bekend”, hoor ik mezelf zeggen.

Ik ga weer terug naar kantoor en denk: wat is nu echt zuiver? Niet het riool, niet vaseline, niet de belastingaangifte van expats. Als apotheker streef je altijd naar zuiverheid in je werk: recepten controleren, wisselwerking vermijden en kwetsbaren beschermen. Maar die zuiverheid is geen doel op zich; het is de basis van iets groters; het vertrouwen van het publiek.

Delen