Sofie Fransen

Sofie Fransen

30% complicaties en we gaan gewoon door

We zitten al jaren aan te hikken tegen een hoog burn-outpercentage bij artsen, welke generatie dan ook, schrijft Sofie Fransen. “Als maatschappij, als ziekenhuis, als medisch bedrijf hebben we hier de waarom-hoe-wat dan-vraag te stellen.”

Een complicatierisico van 25 tot 30 procent. Dat kunnen we toch niet accepteren. En toch staat het er, zwart op wit. Dit getal komt voort uit twee grote observaties, waaraan in totaal meer dan 12.000 artsen meededen. Ik heb het over de loopbaanmonitor van de FMS en de enquête van De Jonge Specialist.

Laten we deze verzameling van data eens met een onderzoekend oog bekijken.

De participanten zijn artsen; het deelnemersaantal is groot. Dit maakt dat de geobserveerde bevindingen beter generaliseerbaar zijn en dat er minder kans is op toevalstreffers.

De participanten voeren een interventie/procedure uit en dat is in dit geval het werk als arts. Hieruit volgt een aantal observaties waarbij ik één belangrijke uitkomstmaat wil benoemen: het percentage complicaties als gevolg van het uitvoeren van de procedure.

Maar liefst 26-30 procent van de deelnemers toont complicaties als gevolg van de verrichte procedure- het werken als arts. De complicatie betreft het hebben van klachten die passen bij een burn-out. En, 24 procent van de participanten overweegt zelfs om met de huidige procedure te stoppen.


Bij topsport hoort ook mentale zelfzorg


Uiteraard kan een observationele studie geen causaliteit bewijzen en blijft er kans op bias en confounding. Maar, welke wetenschapper of observator zou blijven zitten kijken terwijl er bij bosjes complicaties optreden? Niemand toch? Bij mijn weten wordt er dan of per acuut gestaakt met de procedure of er worden serieuze maatregelen genomen om dit percentage zo snel mogelijk te laten verlagen.

Maar wat doen wij? Te weinig. We zitten al jaren aan te hikken tegen een hoog burn-outpercentage bij artsen, welke generatie dan ook. We staan erbij en kijken ernaar. Hulde voor de artsen die bij klachten of, nog mooier, uit preventie voor klachten aan de bel trekken en zelf aan de slag gaan om hun motor draaiende te houden. Dat zijn diegenen die uit zichzelf beseffen dat bij topsport ook mentale zelfzorg hoort.

Maar actie op individueel niveau, dat is niet genoeg. Het is een druppel op een hete plaat. Als maatschappij, als ziekenhuis, als medisch bedrijf hebben we hier de waarom-hoe-wat dan-vraag te stellen.

Waarom zouden we mentaal welzijn moeten prioriteren, faciliteren en normaliseren? Daarom: mentaal welzijn is een essentieel onderdeel van succes, het draagt bij aan de performance en efficiëntie, aan leiderschap, aan samenwerking en duurzaamheid.


Maak het tot een norm, iedereen groeit erin, het is vanzelfsprekend en waardevol


Hoe dan: maak flexibele opties en geïndividualiseerde methodes. Maak het tot een norm, iedereen groeit erin, het is vanzelfsprekend en waardevol.

Wat dan: steek de koppen bij mekaar managers, bestuurders en artsen. Koop geen dure, loze-woordenverkopers in en verplicht niemand tot slechts één strategie. Maar maak duidelijk dat onderhoud voor mentaal welzijn de norm is, ook bij artsen. Zeker ook bij artsen.

Laten we dus niet inzetten op een dubbel blind gerandomiseerde studie die 10 jaar duurt om dan tot de conclusie te komen dat de data achterhaald zijn.

Het moment is nu.

Delen