Sofie Fransen

Sofie Fransen

De co-dokter

Co-schap lopen is een vak apart. Daarom mogen coassistenten volgens Sofie Fransen best iets meer bij de hand mogen worden genomen.

Begin twintig, dat is de gemiddelde leeftijd van de startende coassistent. Laten we dat vooral niet vergeten.

Begin twintig en dan word je in een van de ziekenhuizen uit de regio gedropt om daar 10-12 weken coschappen te lopen. Elk coschap een andere setting met nieuwe mensen en variabele gebruiksaanwijzingen. Je mag geen grijze muis zijn, want dan verdwijn je achter het behang en ‘zien we je niet’. Maar, een haantje de voorste is dan weer te bijdehand. Het liefste zit je ergens tussenin en dan willen we ook graag dat je jezelf blijft én past in het plaatje.

We willen dat je als co leert en werkt volgens het see-one-do-one principe. En natuurlijk dat je groei toont in alle CanMed-competenties. Uiteraard ook dat je weet wanneer je een vraag kunt stellen, maar zeker ook aanvoelt wanneer dat echt niet het moment is. En die reistijd van soms meer dan een uur? Die neem je voor lief, tenzij je natuurlijk mag bivakkeren in het zusterflatje van het ziekenhuis.

Je mag geen grijze muis zijn, want dan verdwijn je achter het behang en ‘zien we je niet’. Maar, een haantje de voorste is dan weer te bijdehand

Coschap-lopen is een vak apart.

Het is dokter worden, in aanraking komen met positieve en negatieve rolmodellen en vooral ook jezelf leren kennen. 

Mijn co-tijd is best al lang geleden is en toch kan ik het me nog levendig herinneren. Het muffe kamertje waar ik doordeweeks sliep, het flauwvallen op de OK, of even de tranen wegslikken op de toiletten als het lastig was. Maar er waren vele toffe momenten: me onderdeel voelen van een OK-team dat me echt zag, mijn eerste infuus waarbij de patiënt mij geruststelde en zei dat ik het goed had gedaan, het MDO waar ik een patiënt mocht presenteren en de professor mij ‘de jonge dokter’ noemde. Goede momenten, omdat ik me gewaardeerd voelde en onderdeel was van het team.

Voor de meeste coassistenten lukken die coschappen meer dan prima. Ze vinden het echt leuk.

Maar voor sommige co’s is het lastig: jezelf indelen voor co-taken, niet durven vragen of je ook eens op OK mag staan, of het lastig vinden om voor te stellen of je zelf een patiënt op de poli mag zien. Deze co verdwijnt soms liever dan de weg te vragen, want in het begin is dat soms gewoon te eng. En dat mag. Soms is er wat meer tijd nodig. En dat is geen GenZ-dingetje. Dat is gewoon menselijk.

Het zijn deze artsen in spe die we bij de hand moeten nemen en even leiden. Ik ben er echt van overtuigd dat ze dan na een paar weken onze hand weer loslaten. Laten we niet vergeten: de co-dokter is onze toekomst en dat is best een investering waard.

Delen