Julia den Uijl

Julia den Uijl

De haarclip

Laatste dag coschap in het verpleeghuis. In mijn tas zit een haarclip. Het is een cadeau voor een patiënt op mijn afdeling. Ze is een nette mevrouw, eind zeventig, blauwe ogen als glazen bollen in haar ingevallen gezicht. Zo’n vrouw die je favoriete tante zou kunnen zijn. Die scherpe opmerkingen maakt tijdens het kerstdiner. En die een teckel heeft. Een knappe vrouw ook. Krijg je een beeld?

Nu is ze uitbehandeld en brengt ze haar laatste dagen door in het verpleeghuis. Ze had pijn ten gevolge van haar kanker. Een paar dagen geleden had ik haar gevraagd of ze behoefte had aan pijnstilling. “Ik wil geen Michelin-mannetje worden”, zei ze, “of zo suf.” Ik legde haar uit dat dat in haar geval niet zou gebeuren. Maar ze schudde resoluut haar hoofd. Ik gaf op. Zij nog niet. Ik keek naar buiten. Ze had uitzicht op een grote eik.

‘Ik gaf op. Zij nog niet’

Roodgele en gouden bladeren dwarrelden naar beneden. “U heeft geluk met dit uitzicht”, zei ik. “Het is prachtig.” Haar ogen glunderden en ze knikte instemmend. “Ik zou zo graag nog een keer buiten willen wandelen”, zuchtte ze. Ik wist dat de verpleging geen tijd had om haar mee te nemen naar buiten. Ik ook niet.

Toen ik opstond complimenteerde ze me met mijn haarclip. “Ik ga mijn haar ook lang laten groeien! Dan kan ik het ook zo dragen.” Met haar tengere vingers kamde ze door haar haar. “Nog even wachten en dan is het lang genoeg.” We lachten.

Dus vandaar de clip. Hij is glanzend paars. Haar ogen lichten op als ik de clip aan haar geef. Ik vraag of ik hem in haar haar mag doen. Met handen waarmee ik eerst in haar dossier had geschreven, strijk ik nu door haar grijze lokken. Ik draai het zo dat ik ze kan opsteken. Wat plukjes zijn te kort om erin te passen. Ik bevestig de clip en laat haar in de spiegel kijken. Samen lachen we. Ze besluit de clip de hele dag in te laten.

‘Met handen waarmee ik eerst in haar dossier had geschreven, strijk ik nu door haar grijze lokken’

Bij ons laatste afscheid slik ik. “Misschien tot ooit, mevrouw.” Ze kijkt me streng aan en zegt: “Als je gelooft, zien we elkaar daarboven.” Even later sta ik bij een bushokje en kijk ik uit op de oude eik. Ik geloof misschien niet, maar hoop wel dat ze ooit daarboven is. Met glanzende lokken en de clip, wandelend door het goudgele bos.

Delen