Julia den Uijl
Jas inlopen
Ik ben oudste co in het ziekenhuis waar ik ook mijn eerste coschap liep. Ik sta in de lift. “Goedemorgen!” Een arts stapt in. Het is een bekend gezicht. Mijn hersenen kraken: waar ken ik haar van? Tussen de 2e en 3e verdieping weet ik het. Van mijn allereerste coschap. Visite interne. Waar ik wegdroomde bij de eindeloze lijst diagnostiek bij de grote overdracht. Plots een vraag van de specialist. Ik stamelde, werd rood. Mijn witte jas voelde belachelijk, veel te groot. Ik wilde erin verdwijnen.
Nu sta ik hier, drie jaar later, met haar in de lift. Ze heeft geen idee dat ik die stamelende co ben. En als ik terugdenk, ben ik dat ook niet meer. Mijn jas voelt niet meer zo groot. Hij is nog smetwit en ik weet dat het pas na mijn buluitreiking echt gaat beginnen. Maar tussen het vallen en opstaan ben ik in mijn jas gegroeid, door alles wat ik meemaakte. Van een patiënt kwijtraken op de poli tot eigen patiënten onder mijn hoede. Van flauwvallen bij een spiraalwissel tot bevallingen begeleiden in Suriname. Van vallen op de OK tot zelf een buik sluiten.
Ga op je bek, maak een reusachtige blunder
En ik ben niet de enige. De zaalarts die twijfelde of ze wilde solliciteren, is nu aios. Mijn mede-co met prikangst werkt nu op de kinderafdeling. Mijn vriendin die de communicatietoets maar niet haalde, past nu fantastische gesprekstechnieken toe in de psychiatrie.
Daarom, tegen alle beginnende co’s: het is oké als het mis gaat. Ga op je bek, maak een reusachtige blunder. Op plekken waar het schuurt, loop je je jas in. Daar leer je het meest. Die plekken maken hem uniek. En voor je het weet, zit-ie best lekker.
De arts stapt uit: “Werk ze!” Terwijl ze de lift uitloopt, zie ik een versleten plek op haar jas. “Werk ze”, zeg ik glimlachend terug..
Dit artikel staat ook in Arts en Auto Student
