Sofie Fransen
De witte jas
Het verhaal van de witte jas die niet lekker zit. Zié de student, coassistent en anios, zegt Sofie Fransen. En dat geldt ook voor de medisch specialist die geen uitdaging meer ervaart of juist te veel ballen in de lucht houdt.
Ik zit (en sta) de Dode Man op te fietsen. Dat is een pittig klimmetje in Zuid-Limburg, niet leuk om te doen maar eentje in de categorie ‘voldoening komt achteraf’.
Ik ben halverwege de klim op het steilste stuk. Staat van zijn: hijgend, puffend en nog net niet omvallend. Naast mij vertraagt een auto, een raampje dat opengaat: ‘of ik de weg naar Gulpen kan uitleggen’.
Werkelijk waar! Ik lig halfdood te gaan en dat wordt gewoon niet gezien. Dit is een moment van opperste concentratie, 100 procent focus waarbij geen ruimte is voor multitasking. Ik ben al vriendelijker geweest in mijn leven. En ik vraag me af, zitten wij allemaal zo in ons eigen wereldje dat inleving in anderen niet meer bestaat? Dat we niet meer kunnen zien?
Zo lijkt het wel als ik de krant lees, televisie kijk of het nieuws op de radio hoor. En vandaag dus dit! Mijn inspanning die respectloos genegeerd wordt. Tss.
Allemaal mensen die graag dokter wilden zijn, maar eraan onderdoor gaan
Ik ben gaan fietsen om te sporten maar ook om mijn hoofd leeg te maken. Het moest leeg door alle verhalen die ik hoor en waar ik geen oplossing voor heb. Het thuisfront zegt wel vaker dat ik het moeder Theresa-syndroom heb. Tja, niks mis mee, maar wel lastig als Theresa niet slaagt.
Zo is er de jonge collega die ik sprak, 3 jaar als anios aan het lijntje gehouden (in eenzelfde ziekenhuis) en dan hoort dat hij dat-ie niet geschikt is voor het vak. Het voelt alsof hij 3 jaar niet gezien is. Hij wil zijn witte jas aan de kapstok hangen.
De coassistent die niet kan wennen aan het zusterflatje en dreigt te decompenseren tijdens een eerste coschap. Maar niemand die het ziet. Ze wil ermee stoppen.
Of de medisch specialist die niet durfde aan te geven dat hij minder wilde gaan werken en nu thuis zit met een burn-out. Niemand had het zien aankomen. Is iedereen blind of wat? Lukt het hem wel om de witte jas weer aan te doen?
Het verhaal van de witte jas die niet meer lekker zit, dáárom zit ik op de fiets. En zo kan ik er nog wel tig opnoemen. Allemaal mensen die graag dokter wilden zijn, maar eraan onderdoor gaan. Ik heb mijn jas wegens andere reden uitgedaan, maar ik sta er niet voor garant dat die jas me anders wel zou zijn blijven passen. Weet ik gewoon niet. Voor niemand voorspelbaar, toch?
Gemeenschappelijke deler onder medisch specialisten rond hun 50ste: ‘ik weet niet of ik dit nog wel wil doen tot mijn pensioen’.
Maar, dit is geen klaagblog, moeder Theresa denkt ook graag in oplossingen.
ZIE de student, coassistent en ANIOS. Maak ze deel van het team en geef constructieve feedback op gezette tijden (6 maanden is te lang) met vooral ook tips waarbij eerlijkheid en duidelijkheid vooropstaan. Het is voor niemand prettig om een mening te moeten geven over iemands geschiktheid of ongeschiktheid. Maar het geeft wel iemand de kans om het elders te proberen en niet jaren te blijven hangen.
Wat die medische specialisten betreft, ik spreek er veel, deels professioneel, deels sociaal. Gemeenschappelijke deler rond hun 50ste: ‘Ik weet niet of ik dit nog wel wil doen tot mijn pensioen’. Been there, done that, de uitdaging is weg of te veel ballen in de lucht.
Misschien dat multi-jobbing een goed alternatief is. Deels kliniek of praktijk of andere medische werkvloer en dan 1 of 2 daagjes zonder sein of administratief geneuzel ‘werkend bijtanken’ in het onderwijs, bestuur, management of wetenschap. Volgens mij draagt dat zeker bij tot duurzame inzetbaarheid en, dat geeft ruimte aan jonge klaren die staan te springen om te gaan dokteren. Of gewoon een dagje minder werken natuurlijk, minder geld in ’t laatje, maar wel meer kwali-TIJD.
Dat bedenk ik dus als ik op adem ben gekomen en weer kan genieten van het prachtige fietsplateau bij Gulpen. Ik heb gekozen voor dat dagje minder werken. Lekkerrrrr.