Kristine Braakman-Geertsen

Kristine Braakman-Geertsen

dierenarts

Het derde ooglid van een Beagle

Dierenarts  Kristine Braakman-Geertsen controleert puppy Happy. Een beagle die zijn naam eer aan doet, maar waarvan het baasje iets vreemds ziet bij haar ogen.

Heerlijk om je dag mee te beginnen; een pup controleren. Beagletje Happy deed haar naam eer aan, ze kwam vrolijk stuiterend de praktijk binnen hollen c.q. rollen. Met haar staartje met witte punt fier omhoog geprikt, zoals het een beagle betaamd. Achter haar volgde het hele gezin. Vader, moeder en twee jochies in de basisschoolleeftijd. Die laatsten stuiterden minstens zo vrolijk als Happy achter haar aan.

Ik vind het altijd fijn als kinderen meekomen, want dan kan ik alles goed uitleggen. Zulke kleine kereltjes stellen vaak goede vragen en luisteren goed naar de dierenarts. We bespreken  dan bijvoorbeeld het verschil in de manier van spelen tussen hondjes en kinderen, hoe een hondje laat zien dat het iets niet wil, maar vooral ook dat een jong hondje heel veel slaap nodig heeft.

Uiteraard komen ook voeding, gezondheid, behandelingen tegen parasieten en bescherming tegen ziektes aan de orde. Ondertussen kijk ik het pupje helemaal na; ik luister onder andere of het hartje in orde is, voel het buikje na  en bekijk de stand van de gebitselementen. Daar gaat namelijk nog wel eens iets fout. Gelukkig kunnen veel verkeerde standen bij jonge dieren vaak simpel verbeterd worden.

Alles in orde

Bij Happy was alles prima in orde. Ze had haar plek gevonden in het gezin, vertelden haar baasjes. Ik gaf haar midden in een knuffelbeurt voorzichtig haar inenting en daarna een hondensnoepje natuurlijk.

Toen Happy een half jaar oud was, kwam mevrouw met haar voor een tussentijdse controle. Ze maakte zich wat zorgen over een van Happy’s oogjes.

Ik onderzocht Happy tijdens het knuffelen, met haar staartje recht de lucht in, en vond eigenlijk niets afwijkends. Nu ze haar volwassen gebit had, was er hooguit een minimale overbeet, maar dat zou haar geen enkel probleem opleveren in de rest van haar leven. Aan haar oogjes zag ik geen afwijkingen. “Maar ze kijkt me altijd zo raar aan, vooral haar rechteroogje ziet er vreemd uit”, zei mevrouw.

Vliesje

Toen begreep ik wat ze bedoelde; honden (en veel andere dieren) hebben een zogenoemd derde ooglid. Dat is het ‘vliesje’ dat vanuit de binnenste ooghoek schuin naar boven voor het oog komt, vlak voordat de andere oogleden dicht gaan.

Met een bepaald trucje kun je dat aan twee kanten met slijmvlies beklede vliesje tevoorschijn toveren en helemaal bekijken. Als een dier zich niet lekker voelt, zie je het soms ook tevoorschijn komen. Bij de meeste honden is het randje van zo’n derde ooglid donker door pigment, maar niet altijd. Meestal is het echter wel symmetrisch, dus zowel links als rechts met pigmentrandje of links en rechts zonder pigmentrandje.

(Vr)olijk

Happy had links wel een pigmentrandje, maar rechts niet. Daardoor ziet het er inderdaad heel verschillend uit als je haar ‘in de ogen kijkt’. Ik legde dit aan mevrouw uit en vertelde haar: “Voor Happy maakt het niets uit, de beide derde oogleden doen gewoon wat ze moeten doen. Namelijk het oog vochtig houden en beschermen. Het maakt niet uit welke kleur het randje heeft.” En eigenlijk zag het er heel (vr)olijk uit, die twee verschillende oogjes.

Gerustgesteld vertrok mevrouw met Happy, die uiteraard weer vrolijk haar staart met witte punt de lucht in hield.

Delen