Kristine Braakman-Geertsen

Kristine Braakman-Geertsen

dierenarts

Knisperende Kees

Dierenarts Kristine Braakman-Geertsen krijgt het hondje Kees onder behandeling, dat door een grote hond is gebeten. Zijn eigenaresse houdt haar vinger in het gat in zijn borstholte, veroorzaakt door een hoektand van de grote hond.

Tijdens een super druk inloopspreekuur op vrijdag aan het einde van de middag kreeg assistente Corinne een verontrustend telefoontje. Het hondje van een voormalig assistente was gebeten door een heel grote hond. Het hondje, Kees, was er slecht aan toe en ze waren onderweg naar onze praktijk.

Ik vroeg in de wachtkamer de mensen die tot volgende week konden wachten naar huis te gaan. Daarna onderzocht en behandelde ik zo veel mogelijk dieren, tot Kees met zijn eigenaresse binnen kwam stormen. Ze vormden samen een bijzondere verschijning: de eigenaresse had namelijk haar vinger in een gat tussen de ribbetjes van Kees! Ook haar dochter, die de auto had gereden, kwam er enigszins ontdaan achteraan gerend. Assistente Corinne kwam, efficiënt als altijd, meteen aangesneld met een hechtset, steriele handschoenen en het hechtmateriaal dat ik nodig had.

Bevrijd uit grote bek

De grote hond had Kees helemaal in zijn bek gehad. Toen de eigenaresse hem eindelijk had bevrijd, bleek één hoektand tussen de ribben door een gat te hebben gemaakt tot in de borstholte. In de borstholte heerst normaal een negatieve druk. Nu was er een verbinding met de buitenwereld en werd er dus lucht van buiten aangezogen in de borstkas.

De longen kunnen dan niet meer goed uitzetten. Kees had een zogeheten “klaplong”. Kees was, bevrijd uit die grote bek, dan ook erg benauwd geworden. Gelukkig had de eigenaresse dit probleem herkend en zonder aarzelen haar vinger in het gaatje gestopt. Dit had voorkomen dat er meer lucht kon worden aangezogen, hierdoor was Kees tijdelijk gered.

Behalve dat, had Kees wonderwel slechts een paar kleine wondjes die alleen de huid hadden doorboord. Ook leken er geen ribben gebroken; ze waren vrijwel zeker wel behoorlijk gekneusd. Kees was voornamelijk wit met een paar bruine vlekken, dus ik kon flink wat blauwe plekken tellen.

“Waarom doen jullie nou zo moeilijk?”, leek hij te willen zeggen”

Nu moest natuurlijk dat gaatje wel worden gedicht en de lucht (en de vinger) uit de borstholte worden gehaald. Inmiddels was er een stoel voor de eigenaresse aangerukt en had Kees op de behandeltafel een, voor zover dat ging, comfortabele houding aangenomen. Ik gaf Kees natuurlijk een snelwerkende pijnstiller en antibiotica om een infectie te voorkomen.

Zweet

Kees was gelukkig vrij rustig, waardoor lokaal verdoven voldoende was en hij niet onder narcose hoefde. Dat wil je namelijk liever niet in zo’n situatie met trauma aan de borstkas. Eerst moest ik een klein buisje, een drain, “getunneld” onder de huid door naar de borstholte plaatsen om de lucht na het sluiten van de wond uit de borstkas te kunnen zuigen. Dat moest ik vervolgens goed vasthechten, want dat zou een aantal keer herhaald moeten worden. Dan heel voorzichtig een aantal hechtingen in de verschillende lagen om de vinger van de eigenaresse klaarleggen, zonder in diens vinger te prikken.

En dan komt het spannendste moment, de diepste hechting aantrekken terwijl mevrouw langzaam haar vinger eruit trekt. Het zweet liep me inmiddels over de rug. Gelukt! Nu snel de andere hechtingen aantrekken en alles dichtknopen; blijft Kees goed ademen, of wordt hij weer benauwd? Gelukkig, de ademhaling blijft normaal. Kees staat op de tafel alsof er niets aan de hand is! “Waarom doen jullie nou zo moeilijk?”, leek hij te willen zeggen.

Nog een keer de laatste lucht afzuigen, een verbandje om het afsluitdopje van de drain en een kraagje zodat Kees er niet aan kan zitten. Kees boft alweer dat zijn baasje weet hoe dit allemaal werkt. Daarom hoeft hij niet opgenomen te worden, maar mag hij lekker (met pijnstilling natuurlijk) mee naar huis.

Drain eruit

Die maandag komt hij op controle. Thuis is Kees zaterdagochtend nog even wat onrustig geweest. De eigenaresse heeft toen nog eens voorzichtig wat lucht afgezogen via de drain. Daarna is alles goed blijven gaan, al was Kees wel een stuk rustiger dan voorheen en sliep hij heel veel. Tijdens de controle kan er geen lucht meer uit de borstkas worden gezogen, dus kon de drain er uit. Er zat nog een klein beetje lucht onder de huid rond het wondje, maar dat trekt vanzelf weer weg. Dat is wel even een raar gevoel als je hem aait; je voelt dan een soort knisperen.

Gelukkig is het allemaal met een sisser afgelopen.

Delen