Sofie Fransen
Het uiterlijk past bij de werkomgeving
Het uiterlijk als beoordelingscriterium, Sofie Fransen heeft er haar vraagtekens bij.
Ik lees de zin opnieuw: ‘Het uiterlijk past bij de werkomgeving’. In een beoordelingsformulier bij de competentie professioneel gedrag.
Ik moet er even over nadenken. In al die jaren heb ik al veel voorbij zien komen, maar deze zin nog niet.
In mijn meest positieve interpretatie bedoelt de schrijver waarschijnlijk: deze persoon ziet er verzorgd uit, passend bij de medische omgeving.
Met andere woorden: schone kleding, gewassen handen, geen horloges of rinkelende armbanden die hygiëne in de weg staan. Dat klinkt dan redelijk, want hygiëne is een basisvoorwaarde van ons vak.
Maar toch… mijn gedachten gaan verder. Wat als het uiterlijk níet zou ‘passen’? Is dat dan een oordeel over hygiëne of over smaak? En kan die persoon dan geen goed arts zijn?
Mag een mannelijke arts een knotje dragen?
Wie bepaalt eigenlijk de grens? Mag een mannelijke arts een knotje dragen? Een korte broek op een warme dag? Een vrouwelijke coassistent met een crop top? Een chirurg een stoppelbaard, een anios paarse lokken of een huisarts een tattoo op de onderarm – of misschien wel op het gezicht?
Als we uiterlijk gelijkstellen aan professioneel gedrag, dan vervallen we in eigen mening, smaak, subjectiviteit. Dat heeft dan echt niks meer te maken met kwaliteit van zorg. Bovendien schuurt het met de waarden van diversiteit en inclusie die we in de zorg (en daarbuiten) óók belangrijk vinden.
Professioneel gedrag gaat, naar mijn idee, niet zozeer over de kleur van iemands haar of de lengte van een bloesje, maar over hoe je je werk doet: Kom je op tijd? Ben je betrouwbaar? Toon je respect voor patiënten en collega’s? Houd je je aan afspraken en richtlijnen?
‘Het uiterlijk past bij de werkomgeving’… doe maar niet. Uiterlijk is geen beoordelingscriterium, behalve waar het de hygiëne of veiligheid raakt.