Kristine Braakman-Geertsen
dierenarts
Jip

Het piepkleine gansje dat dierenarts Kristine Braakman-Geertsen mee naar huis neemt, groeit uit tot een imposante Canadese gans. “Mamma, Jip is er weer.”
Op een ochtend in het voorjaar kwam de dierenambulance langs. Destijds werkte ik bij een praktijk waar vaak wilde dieren werden gebracht, dus ik was benieuwd wat het zou zijn. Haas, konijn, roofvogel, egel, eekhoorn of nog iets anders?
Het bleek een klein, geel pluizenbolletje. Een gansje van hooguit een paar dagen oud. Het was geen gewone gans, dat zag ik meteen, het had namelijk een heel donkere snavel en poten. En wat was het zielig. Het moest steeds niesen en dan proestte het allemaal kleine bloedspettertjes uit, overal zaten kleine rode vlekjes. Op de behandeltafel en op de kleding van de mensen van de dierenambulance. Verder leek het diertje redelijk in orde, het was alert en probeerde ook weg te komen van die grote ‘beesten’ die hem vasthielden. Het verhaal was dat het op de golfbaan geraakt was door een golfbal.
Het bleek een klein, geel pluizenbolletje
Bij vogels gaat alles altijd heel snel de goede of de verkeerde kant op. Omdat het diertje zo monter uit z’n oogjes keek, wilde ik het in ieder geval een kans geven. Ik woonde destijds zelf in de polder en had een grote tuin, grenzend aan een sloot. Ik gaf het diertje de benodigde medicatie en nam het mee naar huis. Binnen in een grote doos, zodat ik het goed in de gaten kon houden. Mijn zoontje, destijds 2 jaar oud, vond het helemaal geweldig en noemde hem/haar Jip.
Zindelijk
De volgende dag ging het al veel beter, er kwam nauwelijks nog bloed mee met het niezen. Jip at goed en liep gezellig rond achter mij, maar vooral mijn zoontje aan. Ganzen leven normaal gesproken in groepen en mijn zoontje en ik waren dus Jips groep. Nu is een gans echt geen huisdier, er is namelijk geen mogelijkheid om een gans zindelijk te krijgen. Dilemma dus, Jip alleen buiten uit de groep, of binnen ganzenpoep!
Jip groeide en groeide evenals zijn poepjes. En ondanks dat een gladde plavuizen vloer goed te dweilen is, begon er een onaangenaam luchtje in huis te hangen. Bovendien moest Jip uiteindelijk ook kunnen grazen. Ik maakte in de tuin een ruim hok voor Jip voor ’s nachts en als er niemand thuis was, omdat er ook vossen in de buurt woonden. Maar verder mocht Jip lekker vrij rondlopen en op den duur ook in de sloot zwemmen. ‘s Avonds kwam hij altijd thuis om lekker te eten.
Jip groeide en groeide evenals zijn poepjes
Jip groeide en groeide en groeide maar door. Omdat hij ’s nachts niet door een vos gepakt kon worden en altijd genoeg te eten had, werd hij groter dan welke soortgenoot dan ook. Het bleek een prachtige Canadese gans met van die leuke zwart-witte wangen.
Zwanen
Eenmaal volwassen bleef Jip steeds langere periodes weg en op een gegeven moment kwam hij helemaal niet meer. Wel zagen mijn zoontje en ik hem nog regelmatig. Dit tijdens onze fietstochtjes met de hond door de polders. Jip sloot zich aan bij een groep zwanen. Beetje vreemd, maar aan de andere kant was hij natuurlijk opgegroeid bij mensen, al een goede vooruitgang dus.
Als mijn zoontje riep, zwom Jip naar de kant met z’n zwanenfamilie argwanend in z’n kielzog. Jip klom dan op de kant om ons te begroeten. Niet al te dichtbij, maar toch duidelijke herkenning dus.
Na enige tijd zag ik hem niet meer. Maar ja zo gaat dat, kleintjes worden groot en vliegen uit. Het volgende voorjaar werd ik geroepen door mijn zoontje. “Mamma, Jip is er weer”. Ik kwam snel kijken en ja hoor, er stond een uitzonderlijk grote Canadese gans in de tuin. Dit moest Jip wel zijn, want hij liep niet weg.
Kreupel
Het arme dier liep kreupel en had een dikke, rode ‘knie’. Ik mocht, in tegenstelling tot de laatste periode vorig jaar, bij hem komen en hem ook voorzichtig aanraken! Ik gaf hem een aantal dagen voeding met medicijnen erin en de ‘knie’ genas gelukkig snel. Jip liet zich toen ook niet meer aanraken en verdween na enige tijd weer. Ik voelde mij zeer vereerd dat hij naar ons was teruggekomen.
Twee jaar daarna zat er een aantal boerderijen verderop een koppel Canadese ganzen, waarvan er één uitzonderlijk groot was. Ze hadden daar een nest en broedde een flink aantal ganzenkuikens uit.
1 reactie
Waarom kon Jip ’s nachts niet door een vos gepakt worden? Thanks for information biomedis
teknik biomedis
2 september 2025 / 04:29