Annemoon Jonker

Annemoon Jonker

Kamer 16

Ook al heb ik de kamer waar jij ligt nooit goed kunnen zien – ik kon namelijk niet rondkijken – herken ik hem meteen. Het keukentje, ouderwetse gordijnen, en een linoleum vloer. Ik kijk naar jou, je zit aan tafel. Op het eerste gezicht kunnen wij niet meer van elkaar verschillen. Ik, zestig jaar jonger, witte jas, stethoscoop en altijd haast. Jij, ontkleed, verward in infuusdraden en wijzend naar iemand in de hoek die er niet is. Toch zijn we verbonden door deze kamer, op deze afdeling, in dit ziekenhuis.

Een jaar geleden lag ik hier net zo hulpeloos als jij. Waste dezelfde verpleegkundige iedere ochtend mijn oksels. Kwam er net als nu bij jou een leger aan artsen langs. Begreep ook ik niet waarom ik hier terecht was gekomen. Mijn leven stond in één klap op zijn kop toen ik met een duik in het zwembad mijn nek brak. Ik raakte verlamd, kreeg een haloframe en een rolstoel. Ineens was ik geen zorgverlener meer, maar zorgontvanger.


Mijn leven stond in één klap op zijn kop toen ik met een duik in het zwembad mijn nek brak


De dokter als patiënt. Er is al veel over gezegd en geschreven. De afhankelijkheid die ik voelde, blijft me bij. De onzekerheid over de toekomst. En hoe ik me vastklampte aan elk sprankje hoop. Universele gevoelens voor iedere patiënt, denk ik. Misschien herken je ze wel.

Wat mij als dokter-patiënt niet losliet, was het verwarrende gevoel van er ineens niet meer bij te horen. Voor mijn ogen sloten de witte linies. Daarachter verstomden de overdrachten en MDO’s. Als dokter kreeg ik hier alles van mee, als patiënt kwamen er alleen nog flarden van aanwaaien. Terwijl het om mij ging, was ik, daar in dat bed, vaak de buitenstaander. Soms voelde ik me even gelijke, bijvoorbeeld wanneer de specialist geduldig de behandelopties met me besprak.

Even later werd ik weer klein, toen de arts-assistent – staand en zonder me aan te kijken – snel belangrijke onderzoeksuitslagen opsomde en weer weg was. Ik had vooral behoefte aan contact. Aan die hand op mijn schouder, aan de woorden: jij bent een van ons.


Terwijl het om mij ging, was ik, daar in dat bed, vaak de buitenstaander


Ik snap het natuurlijk. Nu ik als een soort medisch wonder weer aan het werk ben, blijft bij mij het dienstsein ook maar brullen. En ja, ook ik doe vaak te weinig moeite om me te verplaatsen in de patiënt. Waarom eigenlijk? Want zo veel tijd hoeft het niet te kosten om contact te maken, een vraag te stellen en écht te zien.

Met dit besef ga ik bij je aan tafel zitten. Het toeval wil dat jij vroeger specialist was, in dit ziekenhuis. Ik vraag aan jou hoe jij dat vroeger deed, een nekoperatie. Je ogen beginnen te glimmen en je weet het nog precies. Ik krijg een brok in mijn keel. De cirkel voelt rond: de patiënt zorgt voor de dokter, en andersom.

Delen