Annemoon Jonker

Annemoon Jonker

Mijn stem

Haar woorden zullen de wereld niet veranderen, schrijft Annemoon Jonker. Maar omdat ze een stem heeft, kiest ze ervoor te spreken.

Dit wordt geen origineel stuk.
Ik ga geen nieuwe inzichten delen. Geen nieuwe ervaringen.
Inhoudelijk voeg ik niets toe aan het publieke debat.
Wat ik ga zeggen, is allang gezegd. Door dappere zorgverleners vóór mij.

Zoals basisarts Amarylle van Doorn, die pas in Trouw een vlammend pleidooi hield over het bekennen van kleur in een witte jas.
Zoals huisarts Shakib Sana, die zich onvermoeibaar blijft uitspreken.
Zoals gynaecoloog Tarek Meguid en traumachirurg Geertje Govaert die zóveel moed hadden dat ze naar Gaza zijn afgereisd en nu met ons de verschrikkingen delen die zij daar onder ogen zagen.

De boodschap die zij uitdragen
is
zie de mens.
Zie de moeder die haar kind verliest.
Zie het kind dat in puin zijn toekomst ziet.
Zie de arts die levens probeert te redden met nauwelijks middelen, onder een bommenregen.

Ik voeg daar niks aan toe.
Behalve misschien dit:
dat ik het óók zie.
En dat ik het niet níét kan zien.

Alleen heeft het zin om ook te spreken
Als ik al weet dat wat ik ook zeg
niet leidt tot het aanbreken
van betere tijden.

En daarbij
ben ik arts in wording, nog pril,
afhankelijk van een systeem dat soms zegt: wees stil.
En dus zeg ik vaak niks, onder het mom van neutraliteit.

Maar neutraliteit is geen onschuld.
Neutraliteit is vaak: het laten gebeuren.


Ik wil later niet zeggen: “Ik wist het. Maar ik zei niets”


En daar wil ik me niet schuldig aan maken.
Ik wil later niet zeggen:
“Ik wist het. Maar ik zei niets.”

Want dat is precies wat we onszelf beloven,
als we de doden herdenken, als we zeggen: nooit meer wegkijken, nooit meer geloven
dat zwijgen een optie is.

En dus zeg ik iets.

Niet omdat mijn stem luid klinkt of krachtig is
maar omdat ik hem heb. En omdat zwijgen erger is.

Delen