Robert van de Graaf
Verslavingsarts
Kill de vetcel
Verslavingsarts Robert van de Graaf over wat de strijd tegen obesitas doet met onze blik op de mens.
‘Kun je je vetcellen “killen”?’, lees ik op LinkedIn. Een aankondiging van een podcast met congresnieuws. Een bekende obesitasarts praat ons bij.
Live uit Milaan.
In gedachten zit ik al in de zaal.
Op het scherm staat een vetcel.
Geel. Rond. Enorm uitvergroot.
Om mij heen zitten collega’s. Sommigen slank, anderen met een buik. We luisteren naar de nieuwste mogelijkheden om gewicht te verliezen. Ik luister ook. Natuurlijk. Ik ben dokter. Als mensen beter geholpen kunnen worden, wil ik weten hoe.
Dat woord is blijven hangen. Killen.
De zuigslang
Ik denk terug aan mijn tijd in de cosmetische chirurgie. De zoveelste patiënt bij wie we vet wegzogen. Ook ik stond aan de andere kant van de zuigslang. Kill de vetcel.
De voorzitter kondigt een speciale gast aan.
Godzilla.
Sinds retatrutide in de media de ‘Godzilla’ onder de afslankmiddelen werd genoemd, zie ik hem voor me. Nu komt hij het podium op. Een congresbadge bungelt tegen zijn borst. Zijn staart ligt tussen de bloemstukken.
Hij hoeft niets te zeggen.
Op het scherm verschijnt weer de gele bol, die vetcel. In mijn hoofd klinkt het: Kill de vetcel. Kill alle vetcellen.
Godzilla kijkt de zaal in.
Buik
Ik trek mijn buik in. Dat doe ik anders nooit als iemand een nieuw geneesmiddel presenteert.
Op de eerste rij zit een collega die ik al jaren ken. Goede dokter. Zijn vrouw is onlangs overleden. Hij is weer aan het werk, al weet hij soms niet hoe hij de avond door moet komen.
Nu zie ik vooral zijn buik.
Naast hem zit een gele bol met een notitieboekje. Verderop eentje met een bril.
Ik kijk naar beneden.
Op het podium begint de demonstratie. Godzilla houdt een bol tussen twee klauwen. Hij drukt hem kleiner. Daarnaast loopt een getal snel terug.
Applaus.
‘Op de eerste rij zit een collega die ik al jaren ken. Goede dokter. Nu zie ik vooral zijn buik’
Indrukwekkend is het zeker. Ik denk aan patiënten die weer makkelijker zouden kunnen lopen, slapen, vrijen.
In de pauze staan we bij de koffie. Gele bollen met congresbadges. We bespreken de resultaten. Een bol vraagt of ik suiker wil. Een ander vertelt over de drukte in zijn praktijk.
Ik moet moeite doen om zijn gezicht weer te zien.
Na afloop loopt Godzilla de stad in.
Ik volg hem.
Bij een supermarkt staan de aanbiedingen nog overeind. In een kantoor brandt overal licht. Een bezorger schiet tussen twee auto’s door.
Godzilla zoekt.
Daar loopt een gele bol met een volle boodschappenkar. Daar duwt er eentje een rolstoel. In de stoel zit er ook een.
Bij het stoplicht staat een kleine bol naast een grote. Ze houden elkaars hand vast.
Ik weet dat daar mensen staan.
Ik ben ervoor opgeleid om ze te zien.
Het stoplicht springt op groen.
Godzilla ziet twee vetcellen oversteken.
Ik zie een ouder die een kind bij de hand houdt.
Op vrijdag een mail ontvangen met de nieuwste blogs en artikelen? > Aanmelden voor de nieuwsbrief