Sofie Fransen
Medicatieschaamte
Een collega van Sofie Fransen gebruikt medicatie tegen obesitas. “Er is ineens een zee van ruimte in haar hersenen zonder dat ‘honger’ er steeds tussendoor dringt. Zeer blij. Er is slechts één maar. De medicatieschaamte.”
Ik liep een collega tegen het lijf. Hardwerkend, toegewijd en een kei in het opleiden. Maar ook continu in gevecht met haar gewicht. Van kinds af aan eigenlijk, verergerd door de zwangerschappen, om maar te zwijgen over de perimenopauzale kilo’s die er nu aanvliegen. Alles geprobeerd, ketodieet, intermediate fasting en genoeg trajecten met allerhande diëtisten. Kortdurend effect. Sport minstens 3x in de week. Het doet niks.
Het is haar niet-eerlijke strijd tegen obesitas. Frustrerend. Ze faalt, vindt ze. Het was een stap om met GLI (gecombineerde Leefstijl Interventie) te starten, maar ze doet het met enorme toewijding, zoals met alles wat ze doet. Nauwelijks effect.
Ze heeft hulp nodig, beseft ze. Een soort van acceptatie dat het zo niet gaat. Een grote stap voor haar om – na de GLI – met medicatie te starten, maar het moest want het lijf werd zieker, hoge bloeddruk erbij.
Soms zijn we nog ver weg van de acceptatie dat obesitas een ziekte is
En nu, eindelijk na al die jaren lijkt het tij te keren.
Dankzij een GLP1-agonist (afvalmedicatie). Er is merkbaar effect op het gewicht, een betere verzadiging en geen honger. Maar, het mooiste van al vindt ze dat het mentale ‘steeds-bezig-zijn-met-eten’ ook verdwenen is. Wat een verademing voor de geest. Er is ineens een zee van ruimte in haar hersenen zonder dat ‘honger’ er steeds tussendoor dringt. Zeer blij.
Er is slechts één maar. De medicatieschaamte.
Moeten toegeven dat het zonder medicatie niet lukt. De oordelende blikken van haar collega’s als ze over de medicatie-noodzaak vertelt.
Tja, soms zijn we nog ver weg van de acceptatie dat obesitas een ziekte is. En dat geldt niet alleen voor patiënten, maar ook voor ons zorgprofessionals.
Obesitas, je zal het maar hebben.