Sofie Fransen

Sofie Fransen

Plastiek in de benen

Een patiënt vertelt zo beeldend dat ze Sofie Fransen de slappe lach bezorgt.

Ze komt langs voor een bultje op de rug. Ze klinkt zenuwachtig en ratelt aan één stuk door over vanalles en nog wat.

Ze eindigt met: ’Ja en ik heb ook veel plastic in mijn benen. Daar heb ik veel last van. De dokter heeft toen gezegd dat dat plastiek kan gaan dichtzitten en dan moet het eruit, maar ik wil niet dat er nog veel aan mijn lijf gesneden wordt hoor. Straks val ik uit elkaar.’

Ik word nieuwsgierig. Plastiek in de benen? Het zegt mij niks. Ik vraag of ze er wat meer over kan vertellen.

Dertig jaar geleden heeft ze een operatie aan de benen gehad, want ze had veel kramp in de benen. Toen hebben ze haar geopereerd en plastiek in haar bloedvaten geplaatst. ‘Het was iets met een kledingstuk’, zei ze.

Ik krijg de slappe lach van haar heerlijke metaforisch taalgebruik

Nu valt het bij mij. Deze mevrouw heeft waarschijnlijk een kunststof-‘broek’-prothese in de bovenbeenvaten gekregen. Blij dat ik dat stuk vertaald kreeg. Het blijft bijzonder hoe patiënten bepaalde termen onthouden. Die ‘broek’ had ze wel heel letterlijk naar een kledingstuk vertaald.

Ik start met de plaatselijke verdoving om de talgkliercyste weg te halen.

Ze blijft op haar praatstoel zitten: ‘ik heb ook veel last van mijn bil, daar heb ik al zoveel spuiten in gehad, dokter. Ik geef bijna licht in het donker.’

Ik moet echt even stoppen met snijden, want ik krijg de slappe lach van haar heerlijke metaforisch taalgebruik.

Dit zijn van die momenten die het artsenvak nog leuker maken. 

Delen