Eva Dankbaar
Reddingsvest gezocht – maat XL
Ik ben arts en ik zit in de WW.
Hoe langer ik daarover nadenk, hoe absurder het voelt. Ik wil juist léren, bíjdragen, gróeien, maar omdat het me nog niet lukt om vanaf week één te voldoen aan het tempo en de hoge verwachtingen, word ik aan de zijlijn gezet.
Tijdens mijn coschappen wilde ik specialist ouderengeneeskunde worden, maar eenmaal in de praktijk van het verpleeghuis merkte ik hoe hoog de werkdruk is en hoe weinig ruimte er is om goed ingewerkt te worden.
In mijn eerste werkweek ging de supervisor een weekendje weg, terwijl ik nog nauwelijks wist hoe de systemen werkten. Er was wel een dagsupervisor die ik kon bellen, maar die zat een paar dorpen verderop en had ik nog niet eens de hand geschud. Ik hoorde mezelf bij de eerste telefonische kennismaking nog net geen smekend gebedje doen: “Ja hallo, met Eva. Ik ben sinds deze week nieuw en ik draag verantwoordelijkheid voor vijf afdelingen vol krakkemikkige oudjes, please send help? Amen.”
Ik wil best leren zwemmen, maar niet in een schuimbekkende zee
Ik hoor vaak dat de eerste maanden zwaar zijn met veel stress, maar dat je een steile leercurve doormaakt. Maar hoe diep en hoelang moet je kopje onder gaan? Hoeveel is die ‘steile leercurve’ waard als je bijna verdrinkt? Ik wil best leren zwemmen, maar niet in een schuimbekkende zee.
Een paar weken later vroeg een andere supervisor: ‘Wat heb je nodig?’ Toen wist ik het niet, maar nu zou ik zeggen: inwerktijd en een veilige leeromgeving waarin ik mijn verantwoordelijkheden op kan bouwen. En misschien een reddingsvest? Maat XL graag.
Achteraf besef ik dat grenzen aangeven niet iets is dat je leert in de collegebanken, maar pas in de praktijk. Door te vallen, je neus te stoten, op te staan en het stof van je knieën te slaan. Pijnlijk, maar ook menselijk. En uiteindelijk brengt het me dichter bij mezelf.
Een goede inwerkperiode, met ruimte om te leren en te groeien, is geen luxe, maar noodzaak. Voor mezelf, voor de patiënten en voor duurzame inzetbaarheid van beginnende artsen. Ik zeg: jonge dokters in de WW, weg ermee!