Sofie Fransen

Sofie Fransen

Sterilisatie

Een ervaring met een sterilisatieverzoek op Curaçao toonde Sofie Fransen hoe medische beslissingen beïnvloed kunnen worden door de context van een situatie.

Als je in een academisch ziekenhuis werkt, hoort daar ook het geven van onderwijs bij. Dat kan van alles zijn. Van onderwijspoli en colleges geven tot het observeren van lichamelijk onderzoek bij patiënten of tutor zijn in onderwijsgroepen.

Sommige artsen vinden onderwijs een welkome variatie op hun klinische werk; voor anderen is het meer een ‘moetje’ omdat het nu eenmaal bij academisch werk hoort. Maar zelfs in geval van dat moetje zie ik gelukkig dat zelfs die artsen  hun onderwijsbijdrage toch met overgave doen.

De studenten smullen meestal van anekdotes en ervaringen van op de werkvloer.

Bovendien is lesgeven weer eens een andere vorm van werk. Het is qua tijdsinvestering duidelijk, er komt geen spoedje-onderwijs tussendoor, het kan niet gaan bloeden en complicaties zijn er zover ik weet niet. Een goede afwisseling dus.

Zo ben ik nu gedurende een lesperiode tutor bij het blok abdomen. Alles wat ook maar in de buik zit, passeert de revue. Vandaag ging het ook over anticonceptie en blijvende varianten ervan zoals de  vasectomie of de sterilisatie bij de vrouw. Een interventie waar patiënten zich goed bewust van moeten zijn dat die in principe onomkeerbaar is.

Plots neemt de verpleegkundige me nogal dwingend bij de arm

Dit stukje theorie bracht me terug naar zo’n twintig jaar geleden, toen ik samen met mijn man als arts op Curaçao werkte. In het Sint Elizabeth ziekenhuis in Willemstad.

Wat een tijd, een dertigtal Nederlandse arts-assistenten die in het enige ziekenhuis op het eiland werken. En die natuurlijk ook van het leven daarbuiten konden genieten. Lees:  bijkomen van het werk op het strand, een sunsetje meepikken of nog even het water inlopen naar een dichtbij rif om alle zorgen en stress weg te duiken.

20 jaar geleden.

Ik ben dan ANIOS gynaecologie, toevallig omdat daar een vacature voor was. Ik herinner me een van mijn eerste zaalrondes.  Er lagen 8 patiënten op zaal, een deel net bevallen middels een keizersnede. De tweede patiënte had een verzoek tot sterilisatie. Mijn lessen indachtig dat over een sterilisatie goed nagedacht moet worden want onomkeerbaar, begin ik aan mevrouw uit te leggen dat dit een weloverwogen besluit moet zijn dat niet lichtzinnig genomen mag worden. Ik voel me echt een arts die de patiënt probeert uit te nodigen voor een dialoog.

Stilte valt.

Plots word ik door de verpleegkundige nogal dwingend bij de arm wordt genomen. Of ik even mee naar de gang wil komen.

‘Dokter’, zegt ze met een prachtig Papiaments accent, ‘deze mama is net bevallen van haar negende kind. Nuebe, si!  Stilte. Een sterilisatie is de enige redding voor deze mevrouw.’ 

Dit moment zal ik echt nooit meer vergeten. Ik loop terug de zaal in, vertel haar dat ik me vergist heb en dat we de sterilisatie zo snel mogelijk zullen inplannen. De rest van die zaalronde verloopt verder goed, ik krijg zowaar goedkeurende blikken van deze hoofdzuster.

Dit was echt zo’n moment dat je duidelijk beseft dat niet alles wat in de boeken staat ook overeenkomt met de werkelijkheid. Vandaag zat ik even terug op Curaçao.

Delen