Sofie Fransen
Straatdokter
Aangezien mijn leeftijd over een paar maanden op een 0 eindigt, vind ik het nu een mooi moment om te reflecteren over mijn haalbare bucketlijst én tot uitvoering over te gaan.
Eén item is een langlauftocht in Zweden. Ooit zag ik daar een film en documentaire over, die zijn blijven hangen. Leren langlaufen is lastig in sneeuwloos Nederland, dus de training hier bestaat uit rolskiën. Een soort van korte latten op skeelerwieltjes, waarbij de techniek er vooral inzit dat je je core (romp en buikspieren) aan het werk zet. Wie weet krijg ik er nog eens een sixpack van.
Deze sport voldoet aan genoeg voorwaardes om de batterij weer op te laden. Het is een cardiotraining in de natuur met een zodanige focus dat er geen ruimte is voor piekermomenten. Valt onder de categorie afschakelen. In mijn professionele leven bevraag ik dat thema vaak genoeg tijdens de mentor-, coach- en gespreksleidersessies. Dus in het kader van practise what you preach is het dan wel zo fair dat ik dat zelf ook probeer te doen.
Rolskiën, niks mis mee, maar in de Limburgse heuvels wel een dingetje met afdalen en remmen. Ik ben nog bewust zeer onbekwaam hierin, dus ik rijd vaak op het jaagpad langs het kanaal. Geen auto’s, geen heuvels. Het enige nadeel is het water langs een kant.
In de Limburgse heuvels is rolskiën wel een dingetje met afdalen en remmen
Het is prachtig herfstweer, kilometers heerlijke gladde ondergrond liggen onder me. Rollen maar! Dan daalt plots een senior e-biker van de brug op het jaagpad af.
De afstand tussen fiets en rolski’s is ruim genoeg mits beiden dezelfde snelheid zouden bewaren. Maar, fietser mist de bocht. Mogelijk dat de e-bike-snelheid hoger is dan passend bij haar fietservaring. De fiets en berijder vallen, inclusief de supermarkttas die aan haar stuur hangt. Zeker drie kilo appels verspreiden zich over het jaagpad.
Ik moet dus ineens in de multitaskmodus om fietser, appels en fiets te ontwijken en zelf te remmen. Dat is net iets te veel van het goede, dus ik kies voor de bermstop (liever dat dan het kanaal). Dit houdt in dat ik naar de grasberm manoeuvreer voor een iets zachtere landing. Gelukt: ik lig languit op de grond.
Vanuit die positie schiet ik in de zorgverleners-rol, waarbij ik me letterlijk tot het niveau van de patiënt verplaats. ‘Gaat het?’, vraag ik aan de liggende fietser-patiënt. ‘Met die appels kan ik niks meer’. antwoordt ze.
Liggend op de grond schiet ik in de zorgverleners-rol
Door dit geruststellende antwoord stel ik vast dat ze ABCD-stabiel is. De verdere anamnese breng ik toch maar weer staand door. Ja, ze werd ineens duizelig, had die ochtend niet gegeten en recent waren bloeddrukpillen aangepast. Conclusie: een niet levensbedreigende aandoening. Shared decision making: eigen arts op korte termijn raadplegen. Prettige coöperatieve patiënte.
De fietser woont om de hoek, dus een veilige thuiskomst zal wel lukken. Die drie kilo appels zijn er uiteindelijk twee geworden, de rest is bij de kanaalvissen. Verder rollen maar.