Kristine Braakman-Geertsen
dierenarts
Stuiterbal(letjes)

Dierenarts Kristine Braakman-Geertsen ontvangt aan het begin van haar carrière een uitzonderlijk uitgelaten labrador en zijn eigenaren. Die wensen een castratie. Er blijkt iets heel anders nodig.
Als je net begint als dierenarts is een inloopspreekuur vooral lastig omdat je van tevoren niets weet van de patiënten die binnenkomen. Het kan om een gewone inenting gaan, maar er kan ook een heel ingewikkeld probleem de drempel over stappen of gedragen worden. Je kunt maar een korte tijd besteden per patiënt, juist omdat de wachtkamer nog steeds vol zit. De aandacht die je voor zo’n probleem kunt hebben, is dus zeker niet optimaal.
Soms zit het mee en heeft bijvoorbeeld het dier niet zozeer een probleem, maar de eigenaar. Helemaal fijn is het als je dat probleem dan relatief simpel kunt oplossen.
Lompe labrador
Ik had net een eigenaar met patiënt doorgestuurd naar de balie om medicijnen op te halen, toen de volgende patiënt kwam binnen stuiteren. Het betrof een bruine labrador, naar later bleek met de naam Dirk. Het was een echte, dus erg lompe labrador. Eigenlijk gewoon een ongeleid projectiel. Ik had al sinds ik 11 jaar oud was labradors en daarmee allerlei cursussen gedaan, dus ik was wel wat gewend. Maar Dirk was ook voor een labrador een uitzonderlijk uitgelaten type; ADHD 2.0 zeg maar.
Dirk was ook voor een labrador een uitzonderlijk uitgelaten type; ADHD 2.0 zeg maar
Hij kwam alleen binnen, de eigenaar had kennelijk de riem losgelaten. Ik ving Dirk (bijna letterlijk) op en zette hem in een soort automatisme naast me neer. Dirk vond dat prima, ging braaf zitten en keek blij kwispelend naar mij op. Even later kwamen een man en een vrouw binnen, beetje alternatief. Beiden met lang haar, flodderige, kleurige kleding en sandalen aan.
De vrouw keek zo verbaasd, dat haar mond een beetje open hing. Ook de man keek wat bevreemd naar Dirk. Mevrouw herstelde zich het eerste en zei: “We willen Dirk laten castreren, want er is geen land mee te bezeilen”. Ik keek eens naar Dirk, die nog steeds heel braaf naast me zat te ‘lachen’. “Klopt het dat Dirk nog geen jaar oud is?” Vroeg ik. “Ja dat klopt, hij is ruim 10 maanden oud”, antwoordde meneer, nog steeds vreemd naar de rustige Dirk kijkend.
“Dat is wel heel vroeg om zo’n beslissing te nemen, zeker nu hij zo braaf naast iemand die hij niet kent gaat zitten en ook blijft zitten. Hebben ze u bij de hondencursus niet wat handvatten kunnen geven?” gaf ik aan. “Hoezo cursus?”, was de reactie van mevrouw.
Hondencursus
Gaandeweg werd duidelijk dat het verwachtingspatroon van de eigenaars op z’n zachtst gezegd niet helemaal realistisch was. Ze hadden nog nooit een hond gehad, dus hadden ze een labrador genomen voor de kinderen. ‘Die zijn namelijk zo makkelijk, ze leren vanzelf’. Gelukkig waren ze de laatsten in de wachtkamer, dus ik kon iets meer tijd voor hen nemen.
Een labrador leert inderdaad vrij makkelijk, maar dan moet je wel op een voor hem begrijpelijke manier uitleggen wat je van hem wilt. Enige uitleg verder adviseerde ik om toch eerst een goede cursus te proberen. Omdat Dirk vrijwel de hele tijd braaf naast mij bleef zitten en als hij op wilde staan met een klein gebaar van mij weer zijn positie naast me innam, wilde de eigenaars dat dan toch eerst wel proberen.
Dirk mocht z’n ‘stuiter’balletjes (voorlopig in ieder geval) houden.
1 reactie
Wat zorgde ervoor dat Jip groter werd dan zijn soortgenoten? Thanks for information biomedis
teknik biomedis
2 september 2025 / 04:34