Kristine Braakman-Geertsen

Kristine Braakman-Geertsen

dierenarts

Trui, de adellijke New Foundlander die 16 werd

Ze had de leeftijd én de uitstraling van een grande dame. Dierenarts Kristine Braakman-Geertsen over Trui, een New Foundlander die elke verwachting tartte.

Een patiënt die ik nooit zal vergeten is Trui, een New Foundlander-dame die 12,5 jaar oud was toen ze voor het eerst in mijn praktijk kwam. Normaal gesproken heb je al veel geluk als zo’n grote hond een jaar of 9 wordt, zo’n beetje 85 jaar in vergelijking tot de mens. Trui, afgeleid van Geertruida, was dus al zo’n 95 jaar.

Niet alleen die leeftijd maakte indruk, ze had gewoon iets heel bijzonders. Ze schreed als een soort adellijke dame naar binnen, ondanks dat ze op dat moment een heel gemene ontsteking in haar rechter oor had. Een New Foundlander heeft zogeheten hangende oren, maar bij pijn door een oorontsteking hangt zo’n oor nog veel erger, bij Trui leek het of haar kop scheef was. Het stonk ook.

Beloning

Met opgeheven hoofd keek ze om zich heen waar ze dan toch weer beland was. Het toch pijnlijke onderzoek onderging ze zonder een kik te geven. Omdat ik een grote zwak heb voor oude honden, kreeg ze een extra grote en lekkere beloning. Ze snuffelde er even aan, keek mij nog eens aan, snuffelde opnieuw en verwaardigde zich toen om het aan te nemen.

Ze schreed als een soort adellijke dame naar binnen, ondanks een heel gemene ontsteking in haar oor

Gelukkig herstelde ze spoedig van de oorontsteking. In de maanden daarna kwam ze nog af en toe met kleine ongemakken, waar ik meestal een oplossing voor kon bieden. Vlak voor haar 13e verjaardag, ik kende haar toen zo’n half jaar, kwamen haar eigenaars met tranen in de ogen: Trui zakte steeds door haar poten. Ze was al een keer plotseling gestruikeld, met als gevolg een wondje op haar kin.

Spillebeentjes

De eigenaars dachten dat het einde van Trui was gekomen. Het zag er inderdaad niet goed uit, Trui slofte behoorlijk met haar achterpoten. Af en toe kwam niet de onderkant maar de bovenkant van haar voet op de grond en corrigeerde ze dat niet. Normaal gesproken gaat dat vanzelf in een reflex. Ook had ze inmiddels behoorlijk wat spiervolume verloren. ‘Spillebeentjes’ had ze, zoals oude mensen die ook krijgen. Je zag het niet door haar dikke vacht, maar ik voelde het wel.

Nu had ik al vaker oudere honden met vergelijkbare problemen goed kunnen helpen met spierversterkende injecties. Dat wilde de eigenaars van Trui graag proberen. Ik gaf Trui de eerste injectie en daarna uiteraard haar speciale extra grote beloning. Ze snuffelde eraan, keek mij nog eens aan, snuffelde opnieuw  en verwaardigde zich toen om het aan te nemen.

Jaren

De behandeling sloeg ontzettend goed aan en Trui kwam sindsdien elke 4-6 weken bij mij voor een injectie. Nou ja, de eigenaars kwamen met haar voor een injectie, maar Trui kwam voor haar speciale beloning. Hoe ongelooflijk het ook klinkt met haar ras en leeftijd, dat duurde niet zoals ik verwacht had een aantal maanden, maar een aantal jaren! Haar speciale beloning ging uit de handel, ik hield een verpakking voor Trui achter, want iets anders nam ze niet aan.

Vier maanden voordat ze 16 (!) jaar zou worden, kon ze echt niet meer lopen. Ik had nog precies twee van die speciale beloningen. Daarmee ben ik naar haar huis gegaan en die heeft ze heerlijk opgesnoept voordat ik haar dan toch in heb moeten slapen.

Welterusten bijzondere dame.

Delen