Martijn Reinink
Van appelkaneelvla tot epiduraal
Hoofdredacteur Martijn Reinink over de verwarring die vakjargon in gesprekken met patiënten kan opleveren.
Mijn dochter mocht laatst het toetje kiezen: appelkaneelvla. Ik was er niet zo kapot van. “Het lijkt wel gepureerde appeltaart met slagroom.”
“IDDSI 5”, concludeerde mijn vriendin.
Ik keek haar aan: wat zeg je nou? Het blijkt een term te zijn die zij in de gehandicaptenzorg gebruikt voor eten dat zo fijn is gemalen dat je het niet hoeft te kauwen.
De zorg is een sector waar veel vakjargon wordt gebruikt, óók in gesprek met patiënten. Onlangs lag mijn moeder een tijd in het ziekenhuis. Ze kreeg een ruggenprik, maar elke zorgverlener die haar kamer binnenkwam – van verpleegkundige tot physician assistant – sprak over ‘het epiduraal’. Na een paar keer vroeg ik mijn ouders: “Weten jullie eigenlijk waar ze het over hebben?” Ze hadden geen idee.
‘Weten jullie eigenlijk waar ze het over hebben, vroeg ik mijn ouders. Ze hadden geen idee’
Zelf zat ik als twintiger tegenover een uroloog die het steeds had over een testiscarcinoom. Dat gaf mij het gevoel dat het misschien toch wel meeviel. Pas toen ik een folder meekreeg met de titel Je hebt teelbalkanker – wat nu? drong de ernst echt tot me door.
Dit jaar organiseren we op 16 november opnieuw de Arts en Auto Schrijfpoli (aanmelden kan vanaf nu). Een workshop voor zorgverleners met schrijfambities, maar de lessen die we daar delen, zijn denk ik ook zeer bruikbaar in de spreekkamer.
Zo luidt de eerste van onze gouden blogtips: ga op de stoel van je lezer zitten. Wat voor achtergrond heeft iemand? Wat weet hij of zij, en vooral: wat níet? En hoe stem je daar vervolgens je boodschap op af?
Zit er een collega uit het eigen vakgebied op die stoel, dan is vakjargon waarschijnlijk functioneel. Maar zit er een patiënt, dan is de kans groot dat termen als ‘carcinoom’ en ‘epiduraal’ alleen maar voor verwarring zorgen.