Sofie Fransen

Sofie Fransen

Verwachtings-management voor patiënten

Patiënten moeten weten waarom passende zorg geen exclusieve zorg betekent, schrijft Sofie Fransen.

Ik raak geïrriteerd door een post op LinkedIn. Een patiënte zit bij de arts, de arts wordt enkele malen gestoord door zijn sein. Patiënte vindt dit ongehoord en vindt dat de arts sorry moet zeggen.

Tja, hier vind ik wat van. Passende zorg is uiteraard het kader waar we allemaal naar streven. Passende zorg met de juiste zorg op de juiste plek door de juiste zorgverlener. Dit betekent echter ook: passende zorg voor ‘iedere’ patiënt en dat staat niet gelijk aan exclusiviteit voor die ene patiënt; daarvoor hebben we niet genoeg zorgverleners en bovendien maakt dat de zorg onbetaalbaar.

Dit gaat wat mij betreft over verwachtingsmanagement van de patiënt. Patiënten weten vaak niet hoe een werkdag in de zorg eruitziet. Gelukkig maar, misschien. 

En toch, inzicht hierin zou wat meer coulance en begrip kunnen geven voor ons als zorgprofessional.

Sein aan

Even een greep uit een doordeweekse dag. Ik pak nu de chirurgie, maar dit zou elke zorgprofessional kunnen zijn. Vanaf het moment dat we het ziekenhuis binnenlopen, gaan we aan. Sein in de zak, continu bereikbaar, ook op de wc of tijdens lunch.

Start overdracht

Om 7.30u bespreken en bediscussiëren we problemen op de chirurgische afdeling, opnames vanaf de SEH en spoedoperaties.

Een deel van de chirurgen gaat naar de operatiekamers, de andere chirurgen doen de visite op de afdeling tot 8.30u en starten vervolgens met de poli.

Het sein blijft in paraatheid, brandend in die witte jas.

Dringende hulp

En dan kan het zomaar gebeuren dat tijdens dat ene poligesprek het sein gaat: voor een patiënt op de SEH, een zieke patiënt op de afdeling of omdat de radioloog de CT-uitslag wil bespreken en er misschien meteen een drain geplaatst kan worden.

Stuk voor stuk zijn dit sein-oproepen die leiden tot passende en goede zorg voor de patiënt. En ja, dan kan het zijn dat de patiënt aan de andere kant van de tafel even onderbroken wordt in zijn of haar verhaal.

Maar dat wil óók zeggen dat wanneer die patiënt dringende hulp nodig heeft, dat die ook beschikbaar is. Dat is passende zorg.  Uiteraard ‘proberen’ we in bepaalde gevallen die telefoon wel over te dragen, bijvoorbeeld tijdens een slecht nieuwsgesprek. Maar zelfs dat lukt niet altijd.

Geen sorry

Dus nee, ik vind niet dat we als zorgprofessional sorry moeten zeggen als het sein gaat. In de zorg dragen we verantwoordelijkheid voor verschillende patiënten tegelijk. Dat vraagt continu om prioriteren en schakelen. En het sein even aan een ander geven, dat werkt niet. Die verantwoordelijkheid kun je niet zomaar overdragen, want niet iedereen kent de volledige context van een patiënt en de gemaakte afspraken.

Daarom, beste patiënten: ik ben er graag voor u, maar ook voor de anderen.
Misschien moeten we aan de ingang van het ziekenhuis wel een bordje plaatsen: ‘Zorgverleners zijn er voor iedereen. Dat betekent dat er soms een oproep tijdens een gesprek komt. Niet omdat u minder belangrijk bent, maar omdat ze ook verantwoordelijk zijn voor andere patiënten. Dat is de realiteit van de zorg.’

… En dit geldt niet alleen voor chirurgen, hoor.

Delen