Anoniem

Hoe verschillend reorganisaties binnen zorginstellingen ook kunnen zijn, ze hebben altijd één ding met elkaar gemeen: niemand heeft er behoefte aan. Dus is het de taak van het bestuur van de instelling om aan de medewerkers en cliënten uit te leggen waarom de reorganisatie nodig is, hoe die zal worden aangepakt en welke gevolgen die zal hebben.

Bestuursvoorzitter Roxanne Vernimmen van Altrecht stelt (op zorgvisie.nl) de reacties van het personeel op de voorgenomen reorganisatie van deze organisatie te begrijpen. Inmiddels hebben drie bijeenkomsten plaatsgevonden, vertelt ze, waarbij het bestuur de dialoog is aangegaan met circa 600 aanwezige medewerkers. Toch komt in hetzelfde Zorgvisie-bericht een behandelaar aan het woord die anoniem wenst te blijven, en een manager die eveneens alleen zonder naamsvermelding zijn verhaal wil doen. Beiden zijn ontevreden over het plotselinge karakter van de bezuinigingen en de snelheid waarmee de plannen worden uitgevoerd. De een zegt te vrezen dat de werkvloer zonder sturing komt te zitten “en dan gaat het echt mis.” En de ander zegt geen idee te hebben waar het benodigde bezuinigingsbedrag van negen miljoen euro vandaan moet komen.

En dan heeft Altrecht dus ineens niet één probleem – de reorganisatie zelf – maar twee. Ik kijk hier van buitenaf tegenaan en weet dus niet hoe de interne communicatie tot nu toe is verlopen. Maar als medewerkers alleen anoniem hun zorgen durven uitspreken, krijg ik de indruk dat het bestuur een andere invulling heeft gegeven aan ‘de dialoog aangaan’ dan de medewerkers uit de drie bijeenkomsten hebben opgepikt. Het gevolg is dat communicatie ineens crisiscommunicatie wordt, en dat een bestuur in een verdedigende positie wordt gedwongen waarin het achter de feiten aanholt.

Delen