Bijblijven verplicht

Binnen de verpleegkundige beroepsgroep is discussie ontstaan over de vraag of na- en bijscholing al dan niet verplicht gesteld moeten worden. De Raad voor de Volksgezondheid & Zorg vindt dit wenselijk omdat sprake moet zijn van bewezen bekwaamheid, niet van bevoegdheid op basis van een eenmaal verkregen titel. Maar een aantal verpleegkundigen stelt zich op het standpunt dat zo’n verplichting overbodig is. Iedereen moet zijn eigen verantwoordelijkheid nemen.

Mijn reactie hierop als HR-verantwoordelijke van de organisatie waar zo’n verpleegkundige werkt zou zijn: dat is goed, maar dan bieden we je ook geen contract voor onbepaalde termijn aan. We bekijken dan per jaar hoe je competenties zich ontwikkelen. En sluiten die niet meer aan bij hoe de zorgvraag zich ontwikkelt dan heb je twee keuzen: alsnog scholing volgen of uitzien naar een andere baan.

Waarom deze stellingname? Omdat de zorg zich ontwikkelt en omdat een patiënt erop moet kunnen vertrouwen dat een verpleegkundige aan het bed die ontwikkelingen bijhoudt. Bovendien moeten de competenties van de medewerkers blijven aansluiten bij het kwaliteitsbeleid van de instelling.

Afgezien daarvan zou het verpleegkundigen sieren als zij zich als beroepsgroep en masse toetsbaar durven opstellen op basis van verplichte, uniforme scholingscriteria. De wondverpleegkundigen vechten voor erkenning. De stomaverpleegkundigen vrezen wegbezuinigd te worden omdat te makkelijk wordt gedacht dat de thuiszorg hun werk wel kan overnemen. En in het licht van die bedreigingen toch volhouden dat individuele verantwoordelijkheid in na- en bijscholing de norm moet blijven? Daar bewijs je je beroepsgroep geen dienst mee.

Delen