Blijven herhalen

Twee berichten in de media die in elkaars verlengde liggen. Het eerste, ‘Veel onnodige operaties bij blindedarm’ gaat erover dat in Nederland veel meer blindedarmoperaties worden verricht dan noodzakelijk is. Chirurgen wijken vaak af van de richtlijn die hiervoor bestaat. En dit zou feitelijk niet meer nodig zijn, zegt chirurg Peter Go, die deze richtlijn opstelde, omdat tegenwoordig goede onderzoeksmethoden bestaan om te bepalen of de  blindedarm wel echt ontstoken is.

Het tweede bericht, ‘3 onnodige zorghandelingen’, gaat over het project Slim zorgen, waarmee Vilans onnodige zorgbehandelingen probeert terug te dringen. Senior adviseur Sabine Mak geeft drie sprekende voorbeelden: routinematig blaasspoelen ter voorkoming van urineweginfecties, dagelijks traditioneel zwachtelen en een extra inlegger plaatsen in een incontinentiebroekje.

Natuurlijk is er een essentieel verschil tussen de twee berichten. In het eerste geval gaat het om het wel of niet naleven van richtlijnen. Behandelaars moeten altijd ruimte hebben om hiervan beredeneerd af te wijken. In het tweede geval gaat het om handelingen die beter helemaal achterwege kunnen blijven omdat ze de patiënt meer kwaad dan goed doen. Wat de berichten met elkaar gemeen hebben, is dat ze laten zien hoeveel tijd verloren gaat tussen het inzicht in wat de juiste handelwijze is en het feitelijk toepassen hiervan.

Dit bedoel ik niet als verwijt: één keer in een richtlijn vastleggen welke onderzoeken moeten worden verricht om te bepalen of een blindedarmoperatie wel of niet aan de orde is, is niet genoeg. Eén keer uitleggen waarom bepaalde handelingen beter achterwege kunnen blijven evenmin. Essentieel is de boodschap herhalen, herhalen en blijven herhalen. De boodschap moet ‘landen’ bij professionals die onder hoge werkdruk staan in een vak waarin Education permanente de norm is.

Delen