Breaking Bad

Nog vier nachten slapen, en dan start de VPRO, zondagavond laat op Nederland 3, met het derde seizoen van Breaking Bad. Zelf ben ik al ruim twee seizoenen verder, dank zij betaalzender Film1. Daar is nu al de eerste helft te zien van het vijfde en allerlaatste seizoen, maar verklappen ga ik hier verder (bijna) niks.

Breaking Bad is door critici overladen met superlatieven, en is voor velen de beste tv-serie ooit. En wie eenmaal met kijken begint, kan inderdaad niet meer stoppen. Zo intens raak je betrokken bij de dramatische lotgevallen van Walter White, scheikundeleraar in Albuquerque, in New Mexico, bij wie in aflevering 1 van het eerste seizoen meteen longkanker wordt vastgesteld.

Wetend dat zijn eigen jaren geteld zijn, besluit Walter om zijn professionele knowhow aan te wenden voor het veiligstellen van de financiële toekomst van zijn gezin. Hij wordt fabrikant van methamfetamine, beter bekend als crystal meth, een relatief goedkope, synthetische, zwaar illegale harddrug waarvoor de afgelopen decennia in de Verenigde Staten een lucratieve afzetmarkt is ontstaan. Wat Walter White de kans geeft om niet alleen snel veel geld te verdienen voor zijn gezin, maar ook voor zijn behandelend arts.

Want ook op dit punt schetst Breaking Bad een fascinerend beeld van de Verenigde Staten, schokkend en realistisch tegelijk. Dat Walter honderdduizenden dollars nodig heeft voor een exclusieve privé-oncoloog, ‘de beste van heel New Mexico’, is één ding. Maar als dan in seizoen 3 nog een tweede hoofdpersonage zware fysieke problemen krijgt, wordt pas echt duidelijk hoe hard in pre-Obamacare Amerika de financiële impact kan zijn van een medische calamiteit.

De tientallen miljoenen onverzekerden vormen hier lang niet het hele verhaal. Ook veel Amerikanen die wel tegen ziektekosten zijn verzekerd, mensen uit de middenklasse en met een vaste en goede baan, merken vaak als het er ineens echt op aan komt wat voor magere polis ze hebben. Zoals ook bij dat tweede medische drama in Breaking Bad: de revalidatie van iemand die na een schietpartij opnieuw moet leren lopen – waarbij de kosten van intensieve revalidatie vrijwel niet door de verzekering worden vergoed.

Of dit soort dingen door de komst van Obamacare binnenkort tot het verleden behoort, moet nog worden afgewacht. In principe zijn vanaf 2014 alle Amerikanen verplicht om zich te verzekeren, met een op Europese leest geschoeid basispakket en met een acceptieplicht voor verzekeraars. Maar de weg naar daadwerkelijke implementatie is nog lang en vol obstakels. Voorlopig blijft het daarom heel normaal om in een tijdschrift voor welgestelde lezers het relaas te lezen van iemand die heel lang heeft zitten wikken en wegen over een door een arts aangeraden botdichtheidmeting, vanwege de hoge kosten. En die daar meteen ook wat tips aan toevoegt over hoe je met je dokter het beste over geld kunt onderhandelen. Voor ons in Europa, en zeker in Nederland, met ons misschien wel ‘beste zorgstelsel van de wereld’, gelukkig onvoorstelbaar.

Delen