Buitenlandselectie

Nederland heeft veel buitenland, en dit geldt ook voor alles wat te maken heeft met gezondheidszorg. Hoe die elders is geregeld – soms beter, meestal slechter – kan vaak interessant materiaal opleveren, voor vergelijking, contrast, beter inzicht.

Iedere werkdag plaats ik op mijn LinkedIn-pagina een kleine selectie van links naar nieuws en achtergronden uit buitenlandse bron, over zorgissues zoals kosten en kwaliteit. Die komen meestal niet uit vak- of wetenschappelijke media, maar bij voorkeur uit de ‘betere’ (vooral Engelstalige) publieksmedia. Wie geïnteresseerd is om dit te volgen, stuurt even een link-verzoek naar flip@bureauflipvuijsje.nl.

Sinds kort doe ik nog iets extra’s, speciaal voor het weekend. Elke vrijdag plaats ik op LinkedIn een handvol links naar echte ‘leesverhalen’ uit het buitenland. Ook die gaan steeds over onderwerpen uit of rond de gezondheidszorg, maar dan minder bedoeld voor achter het bureau en meer, ook al omdat ze vaak wat langer zijn, voor in de leunstoel of op de bank. En één keer per maand, met ingang van nu, op elke laatste vrijdag, wil ik hieruit weer een selectie plaatsen in mijn wekelijkse blog hier op artsenauto.nl. Met om te beginnen dit keer vier items.

Het eerste biedt vooral ook veel fotomateriaal, fascinerend en macaber tegelijk. Op de website van io9, een project van Gawker media, vond ik dit artikel over verlaten en vervallen instellingen voor geestelijk gehandicapten, in vooral de VS en Engeland. Met de nodige informatie over hoe het daar indertijd, vooral de eerste helft van de afgelopen eeuw, aan toe ging. En dat stemt niet echt tot vrolijkheid – afgezien dan van de gedachte dat dit soort praktijken, althans in moderne en beschaafde landen, nu niet of nauwelijks meer voorkomt.

Hoe slecht soms in ándere soorten landen ook nu nog dingen zijn geregeld, valt te lezen in een verhaal, afkomstig uit The Huffington Post, over ziekenhuiszorg in Noord-Korea. Het gebeurt niet vaak dat westerse journalisten daar toegang krijgen; en de reportage die dit opleverde, is weliswaar in zijn deprimerendheid voorspelbaar, maar hierdoor nog niet minder uniek.

Het volgende item, uit het weekendmagazine van The New York Times, een dubbelprofiel van een hoogleraren-echtpaar uit Salt Lake City, is niet alleen heel aangrijpend, maar ook een mooi voorbeeld van een (lang) journalistiek verhaal dat stimuleert tot nadenken. Peggy Battin is al decennia lang een prominent expert, auteur én activist op het gebied van vrijwillige levensbeëindiging. Haar man Brooke Hopkins kreeg een paar jaar geleden een fietsongeluk dat hem bijna totaal heeft verlamd, wat permanent de vraag oproept of hij nog wel door wil leven. Het is fascinerend om te lezen hoe sindsdien niet alleen Brooke zelf, maar vooral ook Peggy worstelt met die plotselinge omslag van theoretische betrokkenheid bij een gevoelig onderwerp naar intense persoonlijke praktijk. En: hoe dit bepaalde nuances aanbrengt in tot dan toe vaststaande overtuigingen.

Tot slot een uitgesproken positief geluid, ook in The New York Times. Van iemand die nu bijna tachtig is, en behept met allerlei kwalen en gebreken, maar die nog onverminderd blij is nog steeds te mogen leven. Kort maar krachtig en inspirerend, uit de pen van niemand minder dan Oliver Sacks.

Delen