Calimero

Waarom reageren de kleine ziekenhuizen zo afwachtend op het akkoord dat Edith Schippers (VWS) heeft gesloten met de zorgaanbieders en de zorgverzekeraars om de kostengroei in de zorg te beteugelen? Is het omdat hun vereniging, Samenwerkende Algemene Ziekenhuizen, niet bij de onderhandelingen betrokken was? En verklaart dit waarom die SAZ zich nu afvraagt of het voor verbetering van de doelmatigheid en kwaliteit van het zorgaanbod wel echt nodig is om het zorgaanbod op zijn kop te zetten?

Het is een beetje laat om de discussie hierover nu nog aan te gaan. Bovendien is het niet nodig, want het proces waarover de partijen nu een akkoord hebben getekend, biedt de kleine ziekenhuizen juist bij uitstek de ruimte om hun posities voor de toekomst veilig te stellen. Niet als aanbieders van alle soorten medische verrichtingen weliswaar, wat ze nu nog veelal wel doen. Maar wel als de aanbieders die het dichtst bij de patiënt en de zorgaanbieders in de eerste lijn staan. En dus als de partijen die bij uitstek invulling kunnen geven aan de uitdrukkelijke wens die Schippers in haar beleidsnota heeft geuit: zorgen dat zo veel mogelijk zorg zo dicht mogelijk bij huis blijft.

Waar de huisarts de regisseur kan zijn van de eerstelijns zorgketen, kan het kleine ziekenhuis de sleutelpartij zijn die de tweedelijns zorg voor de patiënt in diens eigen omgeving coördineert en waar mogelijk zelf invult. Voor de grotere verrichtingen gaat die patiënt even naar het grote ziekenhuis verder weg, en voor de basiszorg blijft hij dicht bij huis in zijn eigen vertrouwde buurtziekenhuis. Bij de kans om zo’n uitdagende rol te vervullen past geen afwachtende houding, maar actie.

Delen