Frank van Wijck
freelance medisch journalist
Chefsache
Het is een bekend gegeven dat mensen met een lage ses vaker gezondheidsproblemen hebben en een kortere (gezonde) levensverwachting. We weten ook dat de verschillen in levensverwachting tussen groepen in de samenleving alleen maar groter lijken te worden.
Ook weten we dat mensen met kanker uit lagere inkomensgroepen minder vaak een tumorgerichte behandeling ondergaan dan patiënten met een hoger inkomen.
We weten kortom hoe belangrijk bestaanszekerheid is. Hoe belangrijk het is dat mensen in omstandigheden leven die hen in staat stellen gezonde keuzes te maken. Hoe belangrijk het is om bij ziekte de mogelijkheden van effectieve behandeling volledig te kunnen benutten. Ook de overheid weet dit. Niet voor niets dat de coalitiepartijen in de aanloop naar de verkiezingen de mond vol hadden van bestaanszekerheid en het begrip al in de intro van hun hoofdlijnenakkoord noemen.
Maar een structurele aanpak, ho maar
Maar helaas komen ze niet veel verder dan dat, laat het Nibud zien in een analyse van datzelfde hoofdlijnenakkoord. Mogelijkheden voor een toekomstbestendig beleid op dit gebied te over, concludeert het Nibud. Maar een structurele aanpak ho maar.
Het kan dus niet anders dan dat de ministers van VWS, Klimaat en Groene Groei, Sociale Zaken en Werkgelegenheid, Volkshuisvesting, Onderwijs, Cultuur en Wetenschap, Financiën en Economische Zaken nu alles uit hun handen laten vallen om die structurele aanpak per omgaande te ontwikkelen. Dick Schoof mag ook aanschuiven, want dit is chefsache. Dat hebben de vier partijen zelf gezegd.
4 reacties
Suggesties van oorzaak en gevolg te over bij deze kwestie. Van interpreteren en extrapoleren ook. We laten ons verleiden tot een tombola met een politieke grabbelton met Gezondheid als heilige graal.
Dat verschillen, indivudeel én als groep, de belangrijkste evolutionaire voorwaarden zijn willen we liever niet weten. Een deemoedig besef dat niet alles wat wij willen ook maakbaar moet zijn en ook dat alles wat wij níet willen bestreden mag worden, zou kunnen bijdragen aan een gezonde mind-set. Ook collectief.
Pieter Wijnheijmer
17 juli 2024 / 13:46Dit ben ik deels met je eens Pieter. Niet alles is maakbaar en dat is maar goed ook. Maar dat neemt niet weg dat de overheid mensen die moeite hebben om zich staande te houden wel een duwtje in de goede richting kan geven. Aan bestaanszekerheid zit een bovengrens, maar ook een ondergrens. En als het om survival of the fittest gaat, mogen we ons toch wel een klein beetje onderscheiden van het dierenrijk.
Frank van Wijck
17 juli 2024 / 13:57Klopt, Frank. We zijn het meer eens dan mijn formulering suggereert: die is inderdaad op een gevaarlijk randje. Juist daarom mag dat randje wel bewaakt en benoemd worden.
Dat we samen de zwakken bij ons houden spreekt voor zich, inderdaad. Dat we de sterken hun eigen exponentiële gang laten gaan moeten we voorkomen. Zouden we dat laatste niet doen dan ontaardt het evolutionar proces in een selectie waar wij niet meer bij zullen horen.
Pieter Wijnheijmer
17 juli 2024 / 16:15Het laatste is niet denkbeeldig inderdaad. Hoogleraar ethiek van instituties Ingrid Robeyns pleit in dit verband voor limitarisme. Dat ze dit al een aantal jaar doet, laat zien dat ze er nog niet echt de handen voor op elkaar krijgt. Ook de huidige coalitie loopt niet over van aandacht voor het onderwerp.
Frank van Wijck
17 juli 2024 / 16:24