Dune Wouters

Dune Wouters

basisarts en onderzoeker

De nog steeds niet hoog genoeg scorende stapelaar

De eisen om in aanmerking te komen voor een opleidingsplek benauwen basisarts en arts-onderzoeker Dune Wouters. ‘Maakt een managementopleiding mij een betere gynaecoloog?’

Ik zie een bericht langskomen: de sollicitaties voor een aios-plek – lees arts in opleiding – gynaecologie in de regio Utrecht zijn geopend. Bij dit soort berichten klik ik altijd door naar de link, om te zien wat het sollicitatieformulier vraagt, of ik een beetje ‘on track’ ben.

Zodra ik de vragen zie, voel ik net als vorige keren benauwdheid en teleurstelling opkomen. Heb je een managementopleiding afgerond? Heb je een topsportstatus of speel je muziek op conservatoriumniveau?

De belangstelling voor zulke posities is groot, dus logisch dat filteren nodig is. Daarnaast streven werkgevers naar diverse kandidaten, wat maakt dat de regio’s Amsterdam en Utrecht inmiddels over zijn op anonieme sollicitaties. Het gevolg: een CV waar vrijwilligerswerk op staat dat één keer een week duurde, waar kandidaten al snel een sprokkelpuntje mee pakken. Een bestuursjaar dat net over de jaargrens wordt getrokken, om een jaartje langer te laten lijken. Een buitenlandse vakantie die met wat goede wil tot ‘klinische ervaring’ wordt omgedoopt. Het voelt, als ik de formulieren zie, alsof het onmogelijk is om nog een authentieke arts te zijn die dicht bij zichzelf blijft.

Een bestuursjaar wordt net over de jaargrens getrokken, om een jaartje langer te laten lijken

Ik ga aan mezelf twijfelen. Moet ik dan toch een managementopleiding gaan doen? Maakt me dat een betere gynaecoloog? Is mijn interesse in kunst, die zich vertaalt in een vast wekelijks museumbezoek, of mijn creatieve kant – die van schilderen tot klei gaat, zolang ik maar met mijn handen bezig ben – dan niet van toegevoegde waarde als arts?

Mentale last

Over het algemeen is de mentale last op zorgprofessionals al hoog. Uit de Nationale a(n)ios-enquête van De Jonge Specialist (2024) blijkt dat 26 procent klachten heeft die passen bij een burn-out, en dat 24 procent serieus heeft overwogen te stoppen met de opleiding. Onder coassistenten ligt het burn-outpercentage rond de 18 procent. Je hebt nu eenmaal maar zoveel tijd in een dag om naast je werk nog dingen te doen. Als je deze kant op wilt, ben je bijna geneigd je hobby te laten vallen voor iets dat cv-technisch slimmer lijkt.

Met collega’s heb ik het ook regelmatig over de scores op de verschillende pijlers. Tijdens een etentje zei iemand dat het aantrekkelijker is om in één pijler uit te blinken, omdat stapelen – dus lagere punten scoren op verschillende pijlers – minder aantrekkelijk zou zijn. Geïrriteerd keek ik weg.

En dan het punt van de PhD

Dan heb je natuurlijk ook nog het punt van de PhD. Te veel jonge artsen gaan promoveren omdat ze denken dat het moet. Onderzoek uit 2023 liet zien dat 22 procent van de artsen die promoveerden om een opleidingsplek te bemachtigen, achteraf waarschijnlijk een andere keuze had gemaakt. Nu is de sollicitatiecommissie daar zelf ook niet tevreden mee, en worden er specifiek plekken gereserveerd voor niet-PhD’ers.

Eenheidsworst

Het voelt bijna alsof je nooit genoeg doet en tegelijkertijd alsof wat je wél doet niet goed/passend is. In de toekomst zit ik ongetwijfeld met medekandidaten in de sollicitatieprocedure waarmee ik samen lijk op een soort eenheidsworst. We deden allemaal vrijwilligerswerk, vaak niet met de juiste intentie maar om scorepunten bij te snoepen. De grote meerderheid met een PhD op zak. De meesten met management- en bestuurscommissies, of zelfs opleidingen erbij. Maar helaas met maar slechts honderd woorden beschikbaar op het formulier om te schrijven over oprechte interesse, of hobby’s waar we met passie over kunnen vertellen.

Op vrijdag een mail ontvangen met de nieuwste blogs en artikelen? > Aanmelden voor de nieuwsbrief

Delen