Dune Wouters
basisarts en onderzoeker
De ongemotiveerde generatie die de zorg hervormt
Mopperen op jonge artsen, omdat de mal van het ziekenhuiswerk hen niet ligt. En tegelijkertijd – indirect – gebruikmaken van hun vernieuwende ideeën. Het blijft Dune Wouters intrigeren.
Ik kies er bewust voor om eerst te promoveren voordat ik als anios aan het werk ga. Inhoudelijke interesse speelt absoluut mee, maar ook de ruimte om mijzelf in het werk te laten zien. Om originele input te leveren, op een manier die ik zelf kan inrichten – niet alleen opgelegd door een rooster en productie.
Hierin ben ik bijzonder onorigineel.
Steeds meer jonge artsen kiezen voor banen buiten het ziekenhuis, voor parttime werken, voor een andere invulling van het vak. Opleidingsplekken die vroeger vanzelfsprekend werden gevuld, zijn dat nu niet altijd meer. Niet omdat het ziekenhuiswerk minder interessant is geworden. Maar voor een nieuwe generatie past de mal waarin dat werk is gegoten niet meer: hoge werkdruk, onregelmatige diensten, gedoogd onder het mom van professionaliteit.
Bijna de helft van de anios die eerder in het ziekenhuis wilde werken, denkt daar nu anders over, bleek al uit de nationale a(n)ios enquête Gezond en Veilig werken van 2024.
En die verschuiving wordt in de wandelgangen van het ziekenhuis regelmatig bestempeld als een gebrek aan inzet. Als luiheid. “Vroeger deden we het altijd zo.”
‘Voor een nieuwe generatie past de mal waarin het ziekenhuiswerk is gegoten niet meer’
Het resultaat geeft ziekenhuizen problemen. Dus besteden ze de verandering uit – aan externe partijen die oplossingen moeten bieden rond digitalisering, herstructurering, personeelstekorten. Tegen marktconforme tarieven.
Wat mij blijft intrigeren:
Overal zie ik jonge artsen – diezelfde artsen die zogenaamd niet hard genoeg willen werken – hun energie investeren in denktanks en consultancy-projecten over de toekomst van de zorg. In hun vrije tijd, naast regulier werk in de zorg. Zonder vergoeding. En mét resultaat: oplossingen die uit deze projecten komen, bijvoorbeeld rond efficiëntere zorgorganisatie, worden inmiddels bij meerdere ziekenhuizen geïmplementeerd.
Die motivatie is er dus wel. De uitnodiging niet.
De ironie is groot. Het systeem dat deze generatie heeft weggezet als ongemotiveerd, haalt ondertussen al stille winst uit hun ideeën. Maar de bereidheid om als ziekenhuis in hetzelfde tempo mee te evolueren en om die generatie daadwerkelijk te betrekken bij de zorg van de toekomst – die blijft vooralsnog uit.
1 reactie
Collega Wouters beschrijft de mal van het ziekenhuiswerk scherp, en de a(n)ios-cijfers ondersteunen haar waarneming. Op één punt zou ik haar duiding willen aanvullen.
De denktanks en consultancyprojecten waar jonge artsen onbetaald hun energie in steken, staan niet buiten het systeem dat hen weinig ruimte geeft. Ze zijn er een onderdeel van.
De grote zorgadviesbureaus hebben al jaren “young professional”-programma’s, innovatielabs en denktanks. Daar komen ideeën uit die vervolgens, tegen marktconforme tarieven, aan ziekenhuizen worden verkocht. De onbetaalde inzet van basisartsen levert legitimiteit en intellectueel kapitaal voor producten die elders worden gefactureerd.
Dat verklaart ook waarom de “uitnodiging” uitblijft die Wouters mist:
De afspraak werkt zoals het werkt: input wordt opgehaald via de consultancylaag, niet via de medische staf, de OR of de wetenschappelijke vereniging.
Voor ziekenhuizen is dat efficiënt. Voor de adviesbureaus ( en dat zijn er nogal wat) is het hun verdienmodel.
Voor jonge artsen voelt het als ruimte om mee te denken over de zorg van de toekomst.
De vraag die daaronder ligt is waarom de bestaande routes voor professionele zeggenschap – de staf, de vereniging, de vakorganisatie – voor deze generatie blijkbaar minder aantrekkelijk zijn dan een extern georganiseerd innovatieproject.
Daar zit volgens mij het werkelijke probleem dat collega Wouters aanstipt zonder te benoemen.
E.Kriek
13 mei 2026 / 20:42