Joris van der Heijden
Cardioloog-intensivist
Deel het gerust: ik ben afgewezen :(
Cardioloog-intensivist Joris van der Heijden roept op meer te praten over afwijzingen. Onlangs kreeg-ie er zelf een.
Het aanbod lag er al een tijdje, maar ik twijfelde nogal. Een grote commerciële uitgeverij wilde wel een boek met me maken. Dit naar aanleiding van een manuscript dat ik ooit geschreven had over de coronacrisis. Dom natuurlijk, want wie wil daar nog wat over lezen? Corona sucks and it definitively doesn’t sell was de samengevatte reactie. Toch zagen ze het helemaal zitten, een boek over de (harde) wereld van de intensive care. Aangemoedigd door familie en vrienden nam ik contact op.
Er volgde een goed gesprek en nog één, waarna mijn twijfels werden weggenomen en ik me helemaal liet meeslepen in het enthousiasme van de acquirerend redacteur. Ik schreef een aantal eerste hoofdstukken die goed werden ontvangen. Een prettige mix van facts en fiction: faction, in lijn van de medische dramaserie the Pitt, helemaal de kant die de uitgeverij graag op wilde!
Stekker eruit
En toen een mailtje. Er was vergaderd, er was een nieuwe uitgever en de conclusie was dat de stekker eruit ging. Achteraf gezien was mijn stijl toch niet helemaal passend bij het publiek dat zij voor ogen hadden. Te literair waren de letterlijke woorden. Nou daar sta je dan voor het altaar, met al je familie en vrienden om je heen.
Dus ik terugmailen dat ik het wel heel vervelend vond en niet netjes, waar was het zogenaamde enthousiasme gebleven? Zij verbaasd, het ging wel even over tienduizenden euro’s hè? Daar dachten ze niet lichtzinnig over. Nou wilde ik niet meteen de goedverdienende arrogante medisch specialist uithangen, maar ik mailde terug dat zo’n beslissing mijns inziens toch vooral over mensen gaat.
Het lot van jonge dokters
Het deed me denken aan het lot van jonge dokters dat wij zelf in handen hebben. In een opleidingsziekenhuis moet je helaas regelmatig mensen teleurstellen. Energieke enthousiaste mensen die wellicht al droomden van die ene plek in dat specifieke centrum, omdat ze daar bijvoorbeeld al een jarenlang promotietraject hadden doorlopen. Je kunt op papier de perfecte kandidaat lijken en toch afgewezen worden. Het is een verborgen bron van verdriet, want wie wil er nou een afwijzing delen op LinkedIn?
‘Waarom zou je je schamen dat je je dromen najaagt?’
Bij deze dus een oproep om juist dat taboe te doorbreken. Waarom zou je het niet durven delen? Waarom zou je je schamen dat je je dromen najaagt? Dat niet alles perfect loopt betekent niet dat je niet geschikt bent. Alle basisartsen die momenteel bij ons op de IC werken vind ik geschikt voor de opleiding tot medisch specialist en toch hebben we in huis niet voor iedereen plek. Die keuze wordt door veel factoren bepaald en hangt soms van toeval af. Hoe je met tegenslagen weet om te gaan vind ik in ieder geval één van de belangrijkste vragen tijdens een sollicitatiegesprek.
Blijf bij je stijl
Blijf ervoor gaan en doe in ieder geval niet net als ik. Ik bood de uitgeverij nog aan om van stijl te veranderen. Nooit jezelf verloochenen was de wijze les die ik van ze kreeg, inclusief excuses. Dus als iemand nog een goede literaire uitgeverij weet houd ik me aanbevolen. En ben jezelf afgewezen? Schrijf het op en deel het met je omgeving. Schrijven kan soms nou eenmaal eventjes pijn doen.
Op vrijdag een mail ontvangen met de nieuwste blogs en artikelen? > Aanmelden voor de nieuwsbrief
1 reactie
Beste Joris,
Ik las jouw blog na hierover in A & A gelezen te hebben. Als mede-blogger/auteur kan ik jouw gevoelens heel goed begrijpen. Ik leef ook mee met het lot van jonge dokters, waarover je schrijft. Durf over jouw afwijzing te schrijven luidt jouw boodschap.
Na mijn beroepsopleiding tot huisarts hebben mijn echtgenote en ik circa honderd maal gesolliciteerd naar een huisartspraktijk. Toen ik over de afwijzingen in Medisch Contact een artikel wilde publiceren kreeg ik het dringende advies om dat onder een pseudoniem te doen. Anders zouden wij nooit een praktijk kunnen overnemen. Het werden twee artikelen onder pseudoniem. Gelukkig konden wij hierna een huisartspraktijk overnemen. Uit reacties van collegae bleek dat ik mijn eigen glazen zou hebben ingegooid wanneer ik beide artikelen wel onder eigen naam had gepubliceerd. Is er sindsdien veel veranderd? Ik betwijfel het. Ik vrees het tegendeel. Als voormalig huisarts maar nog zeer betrokken tot de gezondheidszorg, auteur, kunstenaar en burger doe ik regelmatig voorstellen en suggesties. Ik heb zelfs een bijzondere collectie als schenking aangeboden aan diverse musea en andere instellingen. Het gaat dus om zeer uiteenlopende initiatieven die net als bij jouw boek enthousiast worden ontvangen. Jij kreeg nog een mailtje en ik hoop dat jonge collega’s die solliciteren ook een reactie krijgen die meer is dan een standaardreactie. Helaas is dat geen vanzelfsprekendheid. Meer dan eens krijg je nooit meer iets te horen! Ik weet dat dit ook jonge artsen kan overkomen. Dat is heel erg pijnlijk. Je gaat er van alles achter zoeken. Ben ik te min voor een reactie? Waarom geen telefoontje of een persoonlijke brief? Hoe meer communicatiemogelijkheden des te slechter lijkt de communicatie te worden. Ik vrees dat dit een teken van de tijd is, die zich in alle geledingen van onze samenleving manifesteert. Het ergst vind ik dit voor mensen die aan het begin van hun loopbaan staan, waarvan je hoopt dat zij zich later wel correct opstellen
tegenover sollicitanten maar helaas is dat niet vanzelfsprekend. Hopelijk vind je nog een andere uitgever voor jouw boek! Heel veel sterkte, alle goeds en hartelijke groet,
Ignace Schretlen
Ignace Schretlen
8 november 2026 / 17:07