Dienend ondernemerschap

“Ik ben een bruggenbouwer tussen twee ogenschijnlijk andere werelden, namelijk de zorg en commercie”, aldus operationeel directeur Ger Henstra van Assist op zijn LinkedIn-profiel. Samen met algemeen directeur Jos Merx laat hij weten dat het bedrijf op korte termijn wil participeren in complete verpleeghuizen. “Benader ons als je een noodlijdende verpleeghuisorganisatie runt”, zegt Ger Henstra. “We hebben de concepten hier in de la liggen en de cashpositie om tot verdergaande participatie te gaan.”

Zoals Henstra op zijn LinkedIn profiel al aangeeft, is dit taal waaraan de verpleeghuizen niet erg gewend zijn. Het is de taal van een heel andere wereld. Niet per se erg, ik zal de laatste zijn om te zeggen dat de zorg geen baat kan hebben bij een wat meer zakelijke kijk op het eigen functioneren. Ik vraag mij alleen af wat het precies is dat een verpleeghuis noodlijdend maakt? Zit ik er ver naast als ik zeg dat dit in veel gevallen niet zozeer gebrek aan financieel inzicht is als wel vooral gebrek aan focus op de cliënt?

Afgelopen vrijdag was ik aanwezig bij de presentatie van verpleeghuizen in het kader van het vernieuwingsprogramma Ruimte voor verpleeghuizen van VWS. Dit is onderdeel van het plan Waardigheid en Trots dat staatssecretaris Martin van Rijn recent presenteerde. Centraal hierin staan de kwaliteit zoals de cliënt die beleeft, trotse zorgverleners en een actieve rol voor de mantelzorger en de vrijwilligers. Terecht, want het is via de cliënten, de medewerkers, de mantelzorgers en de vrijwilligers dat het huishoudboekje van het verpleeghuis op orde komt. Van onderaf dus. Van Henstra en Merx wordt dan ook vooral verwacht wat we tegenwoordig graag dienend leiderschap noemen. Of in hun geval: dienend ondernemerschap.

Delen