Frank van Wijck
freelance medisch journalist
Doe het zelf
Michel van Schaik, directeur zorg van de Rabobank, heeft genoeg aan één zin om duidelijk te maken wat de makke is van het Integraal Zorgakkoord: “De veronderstelling is dat partijen bereid zijn zichzelf ter discussie te stellen”. Dat vraagt inderdaad nogal wat van ze.
Relationele contractering kan zeker helpen om partijen in beweging te krijgen. Maar Van Schaik heeft wel een punt als hij stelt dat het IZA de daarin voorgestelde transitie wil bereiken met de gevestigde partijen die nu een rol spelen. Een bredere blik is nodig, stelt hij, en daarbij betrekt hij ook de burger. “Het zorgsysteem heeft veel goeds gebracht, maar mensen ook een beetje zorgverslaafd gemaakt”, zegt hij. Een sentiment dat voor iedereen herkenbaar moet zijn die wel eens heeft gezegd: Ik ben er toch voor verzekerd.
‘Ik ben er toch voor verzekerd’
Van Schaik zegt ook het normaal te vinden dat mensen zelf investeren in hun eigen gezondheid en daar iets voor betalen. Het feit dat obesitas in de afgelopen veertig jaar is verdrievoudigd en tot 2050 alleen nog maar zal blijven toenemen toont de redelijkheid van deze stellingname voldoende aan.
In de overheidsdocumenten over de zorg (IZA, GALA, WOZO) bestaat veel aandacht voor eigen regie. Eigen regie is mooi. Maar wie eigen regie neemt over zijn ziekte is al ziek. Eigen verantwoordelijkheid nemen om zorg te voorkomen, is beter. Voor het individu en voor de samenleving.
3 reacties
Eens om de verantwoordelijkheid voor eigen gezond bestaan bij het individu, de Nederlandse burger, zelf te leggen. Maar oppassen! Daarmee kan een neiging ontstaan om een schuldvraag bij ziekte of handicap ook af te wentelen op het individu. Er zijn zeker problemen inzake gezond bestaan, die op “eigen schuld” kunnen worden herleid. Maar vaak zijn meerdere aspecten aan de orde. Bijvoorbeeld: erfelijke gevoeligheid, ongevallen, beroepsziekten, infectieziekten, onbekende kwalen en oorzaken, leeftijdgebonden kwetsbaarheid enz. enz. Solidariteit is wel een goed middel om deze lasten draagbaar te maken, dat behoort niet ter discussie te staan!
Peter Koopman
3 december 2024 / 08:06Volledig met je eens natuurlijk Peter, solidariteit moet altijd het uitgangspunt blijven. En bij de problemen inzake gezond zijn die tot ‘eigen schuld’ kunnen worden herleid hoort er nog een: in slechte sociale of economische omstandigheden verkeren. Wie continue stress ervaart door schulden, werkloosheid of gezinsproblemen, komt niet toe aan werk maken van gezond leven. Ook in die context mogen we gezondheidsproblemen die dan kunnen ontstaan nooit tot ‘eigen schuld’ reduceren.
Frank van Wijck
3 december 2024 / 08:21Samen verantwoordelijk, voor elkaar. Dat begint bij jezelf inderdaad en kan niet zonder de vraag “wat heb je over voor je buurman als die iets heeft wat jij niet wil?”. Zo moeilijk hoeft dat niet te zijn, hij zal dezelfde vraag over jou stellen.
En laten we niet langer over gezond en chronisch vitaal blijven spreken. We hoeven niet allemaal in de kampioensploeg, een veteranenelftal is ook prima. Net zoals een G-team, terzijde.
Stel je voor dat niet “gezond” maar omgaan met eigen en andermans gebreken voorop mag gaan staan, zou er dan nog steeds druk op de personele inzetbaarheid worden ondervonden?
Aan om het even welk zorg- of preventieaccoord mag een dergelijke disclaimer worden toegevoegd.
Door de actief participerende burger, ooit of nu al patiënt, natuurlijk.
Pieter Wijnheijmer
3 december 2024 / 21:24