Martijn Reinink
Doorspoelen
Of hij het Jeugdjournaal niet om 19.00 uur, maar iets later mag aanzetten. Dat vroeg mijn zoon (8) een tijdje terug. In eerste instantie dacht ik: daar schiet je niks mee op, jongen. Je bedtijd is en blijft 19.45 uur. Maar daar is het hem niet om te doen. Hij zet nu om 19.15 uur de televisie aan en kijkt het Jeugdjournaal dan vanaf het begin, zodat hij de mogelijkheid heeft om door te spoelen. Inmiddels weet ik precies wanneer zijn vinger naar de afstandsbediening gaat. Als de presentator een item aankondigt over ‘oorlog’ of ‘Gaza’, spoelt hij door.
In het begin zei ik nog: het is wel belangrijk om te weten wat daar gebeurt. En dat het leven niet alleen bestaat uit gekke records en grappige Check-dit-dan-filmpjes. Maar daar ben ik mee gestopt. Want ik begrijp hem wel. Hoe zorgvuldig het Jeugdjournaal ook verslag doet, hij voelt zich er naar van. Vooral vlak voor het slapengaan kan hij dat gevoel beter vermijden.
Als ik het verhaal van Tarek Meguidlees, bekruipt me een schuldgevoel
Bovendien vertoon ik zelf op een iets andere manier ook doorspoel-gedrag. Doordeweeks volg ik het nieuws, maar ik heb er een gewoonte van gemaakt in het weekend alle narigheid uit de weg te gaan. Geen nieuws, geen sociale media, geen afschuwelijke beelden, geen sombere boodschappen.
Maar als ik dan het verhaal van gynaecoloog Tarek Meguid lees, bekruipt me een soort van schuldgevoel. Hij is iemand die al dat leed niet een weekend doorspoelt. Sterker: hij ging met gevaar voor eigen leven naar Gaza om solidariteit te tonen en te helpen waar hij kon. In dit interview roept hij op om niet weg te kijken, om – juist in een gepolariseerd debat – onze stem te laten horen en te pleiten voor menswaardigheid.
Die oproep verdient wat mij betreft steun en opvolging. Het is goed om aan ons eigen mentale welzijn te denken – zeker als je 8 jaar bent! – maar laten we als volwassenen onmenselijkheid blijven zien en blijven veroordelen.