Durven kiezen voor jezelf geeft GRIP

Ilona van Nispen tot Pannerden-Moorrees
Ilona van Nispen tot Pannerden- Moorrees (45) is voormalig marine-arts en heeft sinds 5 jaar een eigen huisartspraktijk. Zij blogt in het kader van GRIP, naar aanleiding van een oproep in Arts en Auto. Lees alle artikelen van Ilona van Nispen tot Pannerden-Moorrees

Het inzetten van zelfhulp zou een toegankelijke manier moeten zijn om met mijn eigen gedrag aan de slag te gaan. Toch lukte mij het niet. Net als al die andere projecten die ik graag had willen oppakken. Ik merkte dat juist het kiezen niet meer lukte.

Nu maak ik dus een keuze: ik ga aan de slag met GRIP. De burn-out ligt al een tijdje achter me. En ook de hernia zit me niet meer in de weg. Het lijkt me geen overbodige luxe om bezig te blijven met mijn zwakke plek. Toen der tijd ben ik met professionele hulp en veel rust weer in het zadel gekomen. Het gaat me weer voor de wind.

Recent had ik een korte terugval. Ik schrok me het apelazarus. Zo moe en pijn in mijn rug. Moeheid is voor mij een witte raaf, heb ik geleerd. Als ik daar niet naar luister is het einde in zicht en ben ik tegen niets opgewassen.

Moeheid is voor mij een witte raaf, heb ik geleerd

GRIP hielp mij uit deze korte ellende. Ik begon te lezen in de module ‘Burn-out? Werkstress? En nu?’ Het was een ‘feest’ der herkenning na mijn eerdere ervaring. Het gaat over: zelf ontdekken, doen en leren. Met modules die relevant zijn voor mijzelf, en die ook nog gebaseerd zijn op positieve psychologie.

De belangrijkste opdracht die tot verbetering leidde, ging over het mededelen aan de directe omgeving. Het lijken simpele vragen: Waar loop je thuis en op het werk tegen aan? Wat wil je eraan doen, en de hamvragen: Met wie en wanneer ga je dit bespreken?

Met de billen bloot. Met de keuze voor herstel en erkenning van mijn witte raaf, heb ik met mijn echtgenoot, met mijn assistente en mijn collega doorgenomen hoe ik me voelde. Aanvankelijk leverde dit stress op. Ik dacht opnieuw dat ik het niet goed deed. Niets was minder waar. Natuurlijk waren ze alle drie geschrokken. Maar alle drie gaven aan dat ze blij waren dat ik het ter sprake bracht. En vooral dat ze er rekening mee zouden houden. We maakten plannen hoe ik de touwtjes in handen zou kunnen houden.

Deze gesprekken waren allemaal kort maar krachtig (Oefening baart kunst?). De opluchting bij mij was groot. Mijn angst om erover te praten verdween, mijn moeheid loste na twee weken van zelf op. Ik heb weer GRIP.

Keuzes maken doe ik de hele dag, vooral voor anderen. Keuzes maken voor mijzelf moet ik leren.

Durf te kiezen voor jezelf, het geeft je GRIP.

Plaats een reactie

Uw e-mailadres zal nooit gepubliceerd of gedeeld worden. Verplichte velden zijn gemarkeerd met *

*
*